Vetia debilizuese e të qenit politikisht korrekt

Por kjo sjellje ka pasoja, duke filluar nga vrasja e ndërgjegjes pa pasur si objektiv ndryshimin e sjelljes, duke vazhduar me ndërgjegjësimin se duhet bërë diçka për të ndryshuar këtë sjellje, akoma më tepër kur mendimi nuk përputhet me veprimin dhe, duke përfunduar, fatkeqësisht, me pranimin e kësaj situate dhe duke e futur veten në një guaskë intelektualisht boshe që fsheh disa ide të marra dhe që pranohen si të vërteta absolute, ose ndryshe, promovimi i sjelljes politikisht korrekte. Burimi i kësaj sjelljeje mund të jetë i ndryshëm: fillon me mamin ose babin, vijon me zyshën ose pedagogun, vazhdon me punëdhënësin ose qeveritarin, vijon me ligjin dhe, së fundi, me Evropën.

Qëllimi i promotorëve të idesë politikisht korrekte është që të vërtetat absolute të mos diskutohen në asnjë mënyrë. Çfarëdolloj pseudo-argumenti që bllokon sensin kritik duhet vënë përpara, për të na bindur me hir por kryesisht pa, se ato të vërteta absolute nuk preken. Për fatin e tyre, tani ka dalë dhe Evropa. “Evropa thotë se duhet bërë, duhet ta bëjmë”, thonë ata duke prerë çdo iniciativë individuale kritike, përfshi dhe të tyren (nëse interesat nuk ua kanë tharë trutë përfundimisht) për të menduar se a e kërkon Evropa filan reformë dhe nëse e kërkon, a kemi të drejtë ne që t’i themi jo?

Në asnjë mënyrë! Kritikës i duhen prerë krahët, dhe jo me argumente, por duke shantazhuar atë që shtron pyetjet, duke e kërcënuar dhe duke e përndjekur deri në shpifje dhe vetëm kështu do të kenë arritur të triumfojnë me aksionin e tyre të neveritshëm. Kështu veprohej më parë, kështu veprohet dhe sot. Por ajo që është e neveritshme është se pasuesit e politikisht korrektes janë të rinj në moshë, kanë kurajë prej budallai për të sharë, për të thënë gjëra absurde dhe për të shtypur që në vatër çdo tentativë zgjimi, që nuk është qëllim në vetvete, por është mjet për të t’u emancipuar kolektivisht dhe, mbi të gjitha, u shërben dhe vet atyre për t’i larguar nga një debilitet mendor i plotë që thonë si papagall gjëra që u pëshpëritin në vesh disa mendje të mykura. Sjellja e tyre në fakt, i largohet kuptimit që i dhamë në fillim: ajo nuk shpall tolerancën, por organizon urrejtjen. Ky lloj politikisht korrekti duhet shpartalluar një herë e përgjithmonë. Dhe kjo mund të bëhet vetëm me veprim.

Viroi

 

 

Vetia debilizuese e të qenit politikisht korrekt

Një vit më vonë, një vit më shumë

Demonstrata njohu një epilog të hidhur, me vrasjen e synuar të katër demonstruesve dhe me talljen e pafytyrë të Saliut që përmendte një puç imagjinar shteti mjaft të sofistikuar, me çadra pistoletë dhe me thika me helm. Simboli që zgjodhi ai për të na diktuar rendin e ri që po vendoste ishte fyes: në mes të Evropës, në prag kandidimi për anëtar i BE-së dhe në hyrjen në 100 vjetorin e Pavarësisë, Saliu zgjodhi të dalë para kamerave me gardistët e tij, duke imituar bukur pamjen e një junte ushtarake të Amerikës Latine, nga ato që nuk ekzistojnë më dhe që po u bëhet gjyqi, me shumë të drejtë, për shkak të krimeve që kanë kryer.

Dhe mes duartrokitjeve të gardistëve mercenarë, që shëmtojnë ku s’ka më mburojën e Republikës së të gjithëve, ai shpalli në mënyrë të heshtur reaksionin e fortë të ditëve dhe muajve në vijim: vjedhja e hapur e votave në 8 maj, duke përdorur sistemin gjyqësor, shitjen me frenezi të pasurive publike, shantazhimin e familjarëve të viktimave të 21 janarit, zvarritjen pafund e procesit të Gërdecit, shtypjen me anën e aferave të pista të përpjekjeve të minatorëve për të hedhur dritë mbi korrupsionin që u merr frymën, sikur mos të mjaftonin galeritë e minierës, robotizimin e studentëve dhe duke e mbyllur në apoteozë, me shpalljen të pafajshëm me rezultatin 5 me 0 të mikut të tij të halleve, pra mikut të tij më të mirë, Ilir Metës. E gjithë kjo e shoqëruar me butaforët qeveritarë që legjitimuan ndërhyrjen shtazarake të policisë në 21 janar, që argumentuan me juridizma mejhanesh fitimin e mandatit të Tiranës, që mbrojnë me pasion privatizimin e gjithçkaje në Shqipëri edhe pse e kanë humbur busullën dhe nuk e kuptojnë as vetë përse e bëjnë, nëse nuk është e motivuar nga ndonjë arsye fitimesh personale. Dhe në fakt, ky është argumenti i vetëm i qeveritarëve. Nuk ka tjetër.

E keqja është se kjo sjellje po imitohet dhe në Kosovë. Protesta e 14 janarit nxori në pah dhe atje anën më të errët të qeveritarëve tanë. Kryeministri Thaçi ka mësuar mirë nga Saliu në fushën e reaksionit të egër kur bëhet fjalë për mbrojtjen e pasurive të veta personale. Ne nuk mund ta arsyetojmë ndryshe mënyrën e tyre të të sjellurit. Protesta është mjet legjitim i shprehjes së demokracisë. Akoma më tepër kur mbron normat që miraton vet shteti. Por nëse qeveria shtyp protestuesit në mënyrë krejt të disproporcionuar kur ata dalin në rrugë, jo për të mbrojtur interesa të tyre (siç bëhet kudo), por për të mbrojtur interesat e shtetit të vet, domethënë se qeveria mbron interesat e saj personale dhe kësisoj ajo humb çdo legjitimitet për të drejtuar.

Përse kur populli agon, qeveria reagon? Përse kur populli ngre krye dhe manifeston me energji për të drejtën e mohuar, represioni bëhet edhe më agresiv? Përse përpjekjeve për bashkim, qeveritë tona mjerane i ndalojnë duke bllokuar me arsye idioteske kufirin? Përse argumentave qeveritë u përgjigjen më gëkmëke histerike? Arsye tjetër përveç mbrojtjes së interesit personal për të fituar sa më shumë dhe për të mbajtur pushtetin për këtë qëllim, nuk ka!

Ky ishte një vit i vajtur dëm, një vit më shumë përçudnimi. Por të paktën pati meritën e çjerrjes së maskës së mënyrës se si na drejtojnë. Pati meritën e ndërgjegjësimit, edhe pse të vonuar, se kështu nuk duhet të vazhdohet më. Në çfarëdolloj mënyre duhet të vazhdojmë të themi fjalën tonë, të protestojmë pakënaqësinë tonë, të mbeshtesim njëri-tjetrin, mos të presim zgjimin e vonuar të ndërkombëtarëve (që duket sikur e kanë kthyer pllakën pas triumfit të të “vërtetës” Meta), por t’u bëjmë të ditur vetes sonë dhe botës se drejtësia duhet të vihet në vend, jo vetëm drejtësia për 4 dëshmorët e 21 janarit, që është e një rëndësie madhore por edhe drejtësia sociale, pa të cilën 100 vjetori do të jetë një farsë dhe këtij viti të humbur fatkeqësisht, do t’i shtohen të tjerë. Kjo nuk është perspektiva jonë. Duhet ta shprehim këtë çdo ditë, duke filluar nga nesër.

 

Një vit më vonë, një vit më shumë

Universiteti në rrezik (Kundër mediokritetit në arsimin e lartë)

Në njëfarë mënyre, kemi një mohim jo vetëm të një të drejte që mund të garantohet me ligj, por edhe shmangien me vullnet nga ndërgjegjësimi se një e drejtë mund të shkelet.  Pra njerëzit shmangen nga diskutimet, duke i pranuar gjërat shabllon ashtu siç janë.  Në këto kushte, asnjë regjim në botë nuk do të gjente dot fjalë për të shprehur kënaqësinë e qeverisjes së njerëzve të tillë; dhe kjo vlen edhe për një qeverisje si kjo e sotmja, me prirje ultra-liberale në ekonomi.

Në politikat arsimore, gjithashtu vërehet e njëjta dukuri.  Shumëkush nuk e di për rrezikun në të cilin është futur sistemi arsimor universitar në Shqipëri.  Sot, shumë pak janë ata që  diskutojnë për këto rreziqe, por nga ana tjetër, ndjejmë detyrimin që ti ndajmë me sa më shumë njerëz dhe mbi të gjitha studentë, për të kuptuar se Qeveria po prek atë fushë në mënyrën më të mbrapshtë të mundshme.  Tre janë “reformat” rrënuese në fjalë.

Së pari, është reforma ende në diskutim në lidhje me financimin e arsimit të lartë.  E nxitur nga një universitet privat, shteti nuk ka bërë gjë tjetër vetëm se është kthyer në krahun ekzekutues të vendimeve të marra prej tij.  Buxhetet e universiteteve publike, me anë të kësaj reforme, do të jenë tërësisht të pavarura, do të braktisen nga financimi i drejtpërdrejtë i buxhetit të shtetit.  Aktualisht, autonomia financiare e universiteteve publike vlen për sa i përket menaxhimit të tyre, por jo për sa i përket financimit, që është një detyrë e shtetit. Shteti, shteti i publikut, jo ai i interesave meskine, ka për detyrë që të rrisë buxhetet për arsimin publik për zhvillimin dhe emancipimin e shoqërisë.

Mënyra e re e financimit do të largojë vëmendjen e shtetit ndaj universiteteve publike. Buxheti do të përcaktohet në bazë të kuotave të pranimit dhe një pjesë e fondeve publike do të shkojë drejt universiteteve private, të cilat për të evituar pagesat e taksave të shumta do të kthehen në organizata jofitimprurëse.  Nëse kuotat do të bien në universitetet publike, atëherë buxheti i universitetit do të rishikohet në ulje.  Në këtë kuptim, universiteti publik do të futet dhe ai në garën e shfrenuar të tërheqjes konkurrenciale të studentëve, duke harxhuar më shumë energji në marketing sesa në investime, kualifikime dhe kërkim shkencor.  Më tej, kjo do të sjellë si pasojë rritjen e tarifës së regjistrimit, uljen e cilësisë së mësimdhënies dhe krijimin e një nivelimi total të universiteteve tona drejt sistemit privat, që është sot që flasim sistemi me peshë ende të papërfillshme, përsa i përket numrit të studentëve, në krahasim me sistemin arsimor publik.

Qeveria në programin e saj parashikon një sistem kreditimi për studentët për të përballuar tarifën e regjistrimit që mund ta shlyejnë kur të fillojnë punë.  Por për cilën punë të paguar e ka fjalën Qeveria?!  Me Ligjin e ri për Profesionet e Rregulluara, dhe këtu kalojmë në pikën e dytë, periudha pas diplomimit deri në datën e dhënies së provimit për profesione të tilla si mjek, infermier, arkitekt, inxhinier, mësues etj… punëmarrësve të rinj u është hequr e drejta për të përfituar pagë (me ligjin e vjetër ishte 50% e saj)!  Ata do të përfitojnë vetëm pagesën e sigurimeve shoqërore nga punëdhënësi.  Sistem i bukur dhe me perspektivë për zhvillimin e kombit!  Sistemi që duan të vënë në jetë ka vetëm një precedent: Kilin.  Në Kili, kohët e fundit po bëhen protesta të mëdha, nga studentët dhe nga ish studentët që ende nuk kanë shlyer borxhet, për të hedhur poshtë këtë sistem shkatërrues.

Nëse kësaj torte të mrekullueshme me prapashije farmaku, i vendosin edhe qershinë sipër, atë të provimit të anglishtes (së treti), atëherë do të na mbetet vetëm të urojnë një vit të ri plot surpriza për të gjithë studentët shqiptarë që janë të parët të interesuar për këto çështje, por më pak të pyeturit dhe të informuarit në lidhje me to.  Ligji për Arsimin e lartë parashikon në nenin 26, se studentët duhet të japin në përfundim të masterit edhe provimin e gjuhës angleze, mbi bazën e testeve të njohura ndërkombëtare.  Pra, o anglisht o rashë e vdiqa!  Krahas detyrimit profesional i diktuar nga tregu, detyrimit prindëror i nxitur nga egot e sëmura prindërore shqiptare, tashmë kemi dhe detyrimin shtetëror jo për të mësuar anglisht, por për të marrë një certifikatë që vërteton se ke qenë pjesë e kontingjentit që ka dëgjuar të flitet anglisht.  Kjo motivohet me idenë paternaliste që e ka qeveria jonë liberale se anglishtja na duhet, dhe meqenëse jemi të paaftë të vendosim vet, atëherë na e bëjnë të detyrueshme, pasi nuk ka diplomim në Master pa marrë provimin e anglishtes në një organizëm privat (me shumë gjasa TOEFL).  Kjo do të sjellë tre gjëra: minimizimin e rëndësisë së gjuhëve të tjera (në BE kërkohet njohuria e të paktën dy gjuhëve të BE dhe JO vetëm të anglishtes), përçudnimin e sistemeve tona publike të nxënies së gjuhëve të huaja dhe përjetësimi i idesë se të rinjë janë një tufë delesh që duhet t’u tregosh rrugën dhe jo t’i ndihmosh të mendojnë në mënyrë të pavarur.

Këto tre reforma përbëjnë kambanat e gjithçkaje të mirë që është bërë deri tani, nën trysnitë dhe presionet e kohërave, qeverive dhe sistemeve që ka njohur Shqipëria.  Diktatura e mendimit njësoj do të zëvendësohet me diktaturën e tregtimit të njëjtë të punëmarrësve të rinj të paformuar mirë dhe të atakueshëm pikërisht për këtë arsye.  Kështu nuk bëhesh dot konkurrent në treg (për ata që vdesin për pak liberalizëm) por kështu nuk bëhesh dot i aftë të rimëkëmbësh shoqërinë shqiptare.  Qeveria ngatërron prioritetet, duhet që ne t’i bëjmë të kuptojë se i kemi të qarta ato dhe nuk do të lëshojmë.

(Ky shkrim është bazuar në dokumentet e hartuara nga Organizata Politike në lidhje me reformat në arsim dhe në profesionet e rregulluara.  Aktualisht, veprimi për t’iu kundërvënë nismave qeveritare në fushën e arsimit është shtrirë dhe në ambientet universitare, ku studentë nga disa fakultete të Universitetit të Tiranës kanë shprehur pakënaqësinë në lidhje me to.  Megjithatë, sensibilizimi për luftën kundër këtyre reformave duhet të prekë dhe shtresat e tjera të shoqërisë, pasi arsimi nuk është një problem i studentëve por i gjithë kombit).

 

Universiteti në rrezik (Kundër mediokritetit në arsimin e lartë)

Sa më pak “Merkozy”

Struktura aktuale e Evropës ka çuar në kriza, por Evropa e nesërme do jetë më e nënshtruar ndaj tregjeve dhe më e dëmshme për njerëzit. Ata kanë vendosur për një përkeqësim të jetës dhe kanë mohuar të drejtën e njerëzve për pavarësinë e tyre buxhetore. Në këtë mënyrë, ata kanë sanskionuar vdekjen e garantuar të rritjes ekonomike, progresit social dhe demokracisë. Për më tepër, kërcënohet edhe vetë ekzistenca e Bashkimit Evropian. Çfarë do të ndodhë, kur vende të fuqishme të Evropës do i diktojnë vendeve të tjera reformat që duhet të ndërmarrin? Në këtë mënyrë, po shkojmë drejt rritjes së tensioneve midis shteteve evropiane, me gjithë reagimet nacionaliste dhe shoviniste që ato mund të krijojnë. Historia evropiane tashmë e ka provuar, që kjo situatë mund të çojë në kriza të qytetërimit.

Në një mbledhje të jashtëzakonshme, kryetarët e partive anëtare të partisë së Majtë Evropiane, deklarojnë solemnisht se një dalje nga kriza është e mundur nëse bëhet një thyerje në politikat neo-liberale – të  mbrojtura nga forcat e krahut të djathtë dhe të pranuara nga social-demokratët – dhe nëse njerëzit nuk mbështesin thirrjet ksenofobe populiste.

Por një zë tjetër ekziston, zëri i partive të majta evropiane, sindikatave, shoqatave, lëvizjeve sociale, me përpjekje me të gjitha forcat për të gjetur zgjidhje për daljen nga kriza, e cila në njërën anë nuk përfshin ashpërsimin e kushteve të jetesës, shpëtimin e pafundmë të bankave, tregjeve financiare dhe kapitalistëve të mëdhenj, por nga ana tjetër përfshin mbrojtjen e demokracisë, të drejtave sociale, zhvillimin shoqëror dhe mjedisor dhe mirëqenien e shteteve në Evropë. Formula jonë kundra krizës është: sa më pak nga doktrina Merkozy, aq më sociale dhe demokratike Evropa!

I. Shkëputja e financave publike nga tregjet financiare. Ne duam që Banka Qendrore Evropiane të kontrollohet në mënyrë demokratike dhe të marrë një rol aktiv në luftën kundër spekulimeve me bondet shtetërore, themelimin e fondit publik evropian ose një banke sociale, si dhe zhvillim mjedisor dhe në kushtet e një solidariteti të plotë. Një rezolutë e përbashkët është diskutuar në Asamblenë Kombëtare në Francë dhe në Bundestagun gjerman, falë “Front de Gauche” dhe “Die Linke MPs”.

II. Riorganizimi i sektorit bankar dhe ulja e fuqive të tregjeve financiare: Ne duam që sektori bankar privat të jetë nën përgjegjësinë dhe kontrollin publik. Transaksionet financiare spekulative duhet të kufizohen me mënyra të drejtpërdrejta ose të tërthorta. Ne duam krijimin e një agjensi kreditimi me pronesi publike, e cila është çelësi i financimit të vendeve të punës, shërbimeve publike dhe ndryshimeve mjedisore.

III. Zgjidhje për problemet e borxhit publik: Përse duhet të paguajnë njerëzit për bankat dhe krizën financiare? Ne duam ndalimin e menjëhershëm e politikave të ashpra ekonomike. Ne jemi për zbatimin, në të gjithë Evropën, të rregullave kombëtare, që përjashtojnë uljen e pagave dhe pensioneve, si dhe për mirëqenien sociale dhe zëvendësimin e këtyre politikave me rritjen në masë të taksave për kapitalistët e mëdhenj dhe miliarderët. Meqenëse, të gjitha vendet evropiane janë të kërcënuar, e majta evropiane propozon organizimin e një Konference evropiane mbi Borxhin, e cila të diskutojë shlyerjen e drejtpërdrejtë të borxheve nga BQE për vendet e kërcënuara, anulimin e një pjese të madhe të borxhit publik si rezultat te auditimeve publike. Ne propozojmë masa të veçanta, që parashikojnë mbrojtjen për fondet e sigurimeve shoqërore, si dhe uljen e skajshme të shpenzimeve ushtarake, e cila është, gjithashtu, një parakusht për paqen dhe solidaritet, heqje dorë nga agjencitë e vlerësimit të tregjeve dhe një plan i madh për investimet publike.

IV. Një Evropë më sociale: Ne duam një Evropë që të mbrojë njerëzit e saj. Për këtë, duhen vendosur standarde minimale, që sigurojnë një jetë të hijshme, në lidhje me orët e punës, pagat, pensionet, sigurimet shoqërore dhe tatimin mbi të ardhurat.

V. Kthimin e Evropës në një bashkësi të balancuar: për këtë çelësi kyç është çmontimi i çekuilibrave ekonomikë e pasqyruar nga luhatjet në bilancin tregtar. Një bashkërendim evropian mbi ekonominë, të ardhurat dhe politikat financiare, që synojnë uljen e papunësisë dhe gjithashtu në krijimin e ekuilibrave ekonomikë në periudhën afatmesme, është i domosdoshëm. Buxheti evropian, duhet së pari të përballojë këto çekuilibra.

VI. Jo autoritarizmit të BE – demokraci e vërtetë në Evropë: e Majta Evropiane e vazhdon luftën e saj për arritjen edhe mbrojtjen e demokracisë, përgjegjësinë, transparencën dhe pjesëmarrjen qytetare. Ne qëndrojmë fort kundër kufizimeve të njëanshme të pushtetit të parlamenteve kombëtare përmes legjitimimit të marrëveshjeve Evropiane. Kështu, ne mbështesim forcimin e pushtetit të parlamentit Evropian. Më tej, ne kërkojmë që ndryshime thelbësore në bazën ligjore (traktatet) të BE të jetë subjekt i legjitimimit me anë të referendumeve kudo ku ligjet e lejojnë.

Pas rezultateve pozitive të së Majtës Daneze dhe Spanjolle, tani është koha për forcat e majta evropiane të rrisin përpjekjet për lëvizje qëndrestare . Në këtë kuadër, Këshilli i Kryetarëve i propozon të gjitha partive anëtare dhe vëzhguese të së Majtës Evropiane të rrisin përpjekjet për forcimin e komunikimit, veprime të përbashkëta dhe solidaritet midis të majtëve dhe klasës punëtore të vendeve tona. E Majta Evropiane do të ndërmarrë nisma për vendosjen e dialogut midis forcave politike demokratike dhe sindikatave në Evropë, të cilat kërkojnë zgjidhje për daljen nga kriza. Kërkesa për një Evropë tjetër, sociale dhe demokratike, duhet të behet slogani i përbashkët, i përfolur në të gjitha gjuhët e folura të kontinentit tonë.

Këshilli i Kryetarëve të Partisë së Majtë Evropiane

Bruksel, 12 dhjetor 2011

Përktheu Jani Marka

 

Sa më pak “Merkozy”