Perandoria e naftës

          Shumëkush mund të hedhi dyshime mbi gravitetin e situatës që po krijohet. Me të drejtë mund të mendohet se ky është një zmadhim artificial dhe fryrje e pabazë e një “minikrize” .

Nuk është kështu!

          Nuk po marrim përsipër të bëjmë analiza të thella e pakësisht të kuptueshme, por  do të mjaftohemi me parashtrimin e një fenomeni që gjithëkush ka pare, por  të pakët janë ata që e kanë vërejtur:

          Brenda një kohe shumë të shkurtër cmimi i naftës pësoi një rritje të paprecedentë, ndërsa sot kemi një cmim mjaft të ulët, tipik i një  krize ekonomike. Ja pra që rritja gati një vjecare e cmimit ishte një spekullim sepse as oferta dhe as kerkesa nuk kishin ndryshuar. Fitimet absurde të kompanive të naftës do të shërbenin (apo shërbejnë) si jastëk në rënien dërrmuese ekonomike.

Kush më mirë se prodhuesit e naftës, të armëve (shih luftën në Irak, Afganistan, Palestine etj.) e të lobeve të tjera që tërheqin fijet e pushtetit në SHBA, do të parashikonte një krizë të mundshme e si rrjedhojë të merrte masa paraprake për tu mbrojtur?

Perandoria e naftës

Cfarë mungon në librat e historisë!

 Më 1887, në Shqipëri kishte tre mijë shkolla. Prej të cilave një mijë e dyqind shkolla publike turke, po aq shkolla private greke, treqind shkolla bullgare, serbe dhe vllahe, shkollë shqipe vetëm një, me drejtor Pandeli Sotirin! Pra, gati çdo gjuhë lejohej të mësohej në “perandorinë tolerante”, përveç njërës: gjuhës shqipe! Dhe historia s‘mbaron me kaq. Katër vite më pas, Pandeli Sotiri vritet, shkolla shqipe mbyllet! Kjo është e vërteta, që ende nuk është shpalosur qartë përpara popullit shqiptar…

Me krijimin e shtetit shqiptar dhe duke vijuar deri në ditët tona, situata në arsim u përmirësua ndjeshëm. Lufta kundër analfabetizmit ishte parësore për shumë e shumë mësues të cilët me përkushtim hodhën themelet e identitetit tonë kombëtar. E megjithatë ajo që vërejmë sot është një mangësi reale e shqiptarëve në të gjithë vendin, në njohjen e historisë së tyre dhe si rrjedhojë një vështirësi në identifikimin e vetvetes si të tillë, pra si shqiptar. Gjuha është mbase i vetmi element i qëndrueshëm i cili i bashkon ata në identitet. Heroi Kombëtar Skënderbeu është një tjetër element i rëndësishëm edhe pse kohët e fundit disa intelektualë metropolitanë kanë hedhur hije dyshimi mbi figurën e tij. Pra vërtetë shumë pak… Nuk do të zgjatemi me gjetjen e arsyeve dhe fajtorëve. Do të ndalemi në një nga pikat më të rëndësishme te kësaj mangësie, për të vazhduar në shkrimet që do të vijojnë me të tjera argumente.
Një faktor themelor në krijimin e ndjenjës së përkatësisë është imazhi historik i një populli. Të gjithë e imagjinojmë Skënderbeun me një përkrenare në kokë dhe të hipur mbi kalë. Këtë imazh na e sjell në mëndje një libër historie, por edhe një film, një teatër apo monumentet e Heroit Kombëtar në sheshet e cdo qyteti. Por kjo nuk është e mjaftueshme për të krijuar një përfytyrim historik të plotë, te Shqiptarit ndër shekuj. Psh: Francezet,  kanë një ide të qartë mbi paraqitjen e një Francezi në kohën e perandorisë së Napoleonit, apo edhe më parë gjatë mbretërisë së Luigjit të XIV e kështu me rradhë. Të njëjtën gjë mund ta themi me siguri të plotë edhe për popuj të tjerë si Italianët Grekët etj. Po ne Shqiptarët, a i përfytyrojmë dot gjyshërit e stërgjyshërve tanë dhe nëse po, a jemi të sigurtë mbi saktësinë e këtij imazhi? Pikërisht këtu qëndron një nga shumë mangësitë e librave të historisë.
Në literaturën e huaj hasim shpesh në përshkrimin e veshjeve të mrekullueshme shqiptare dhe paraqitjen e jashtme të luftëtarëve (të gjithë burrat e Shqipërisë ishin luftëtarë me nam).
Në radhë të parë fustanella. Të gjithë kemi krijuar bindjen se fustanella është një veshje e Toskërisë dhe që nuk përdorej në Gegni! Asgjë më pak e vërtetë se kjo! Mjafton të shohim Pikturat e shekullit të XVIII dhe XIX të autorëvë Francezë dhe Anglezë ku do të shohim një përdorim të gjerë të fustanellës nga fisnikët Gegë. Po kështu edhe në fotot bardhë e zi të Marubit shek. XIX dhe XX, të cilat po i ilustrojmë me shembuj në linkun në fund të artikullit. Në këtë rast madje nuk mund të flitet as për mangësi por për krijimin e një imazhi të gabuar historik të një populli.
Së dyti paraqitja e jashtme e luftëtarit Shqiptar e cila mungon plotësisht në librat e historisë dhe që është më befasuesja. Luftëtari mbante të rruajtur pjesën e përparme të kokës (pra pjesen frontale) dhe pjesët anësore duke lënë flokë të gjata mbrapa. Ngjashmëri deri diku me një samuraj Japonez. Mbante rigorozisht një jatagan të një forme karakteristike vetëm për Shqiptarët dhe armë të tjera si mushqeta dhe pisqolla edhe këto të identifikueshme si prodhim dhe përdorim ekskluziv i trevave Shqiptare. Disa ilustrime në linkun e mëposhtëm: Arbëror

 

Onufri

 

 

 

 

 

Cfarë mungon në librat e historisë!

Përse Opozita duhet të vazhdojë bojkotin e Kuvendit

Përtej mendimit që mund të kemi për opozitën dhe aleancat e reja që po formohen dhe që kanë si pikë lidhjeje dëshirën për të zbuluar peshën reale të manipulimit në këto zgjedhje, përtej paragjykimeve që mund të ushqejmë kundër liderëve, përtej sherrnajave të brendshme perpetuale në partinë kryesore të opozitës, jemi të mendimit se ky veprim politik është jo vetëm i menduar mirë, po në saj të një këmbënguljeje të cuditshme mund të japë dhe frytet e tij shumë shpejt. Një gjë e tillë, vlen të theksohet, tregon se me pak përpjekje dhe dëshirë për të bërë që një ide të triumfojë, natyrisht nëse një ide e tillë është  drejtë dhe e përligjur. Ne mendojmë që është.
Arsyet janë të shumta sic thamë, po janë të lidhura me njëra tjetrën dhe tregojnë mjaft qartë se shtet ligjor dhe demokratik në Shqipëri nuk ka. Në këtë kontekst, shtrohet cështja: si bëhet për të mbrojtur të drejtën bazë të cdo demokracie, për më tepër kur janë dhënë provat e pakundërshtueshme se votimet kanë qënë së paku të cenuara? Kryeministri nëpërmjet një ironie që vetëm ai e ka sekretin, dha një rrugëzgjidhje: rrokja e armëve. Askush nuk është aq i cmendur sa të mendoj se kjo do të ishte një zgjidhje. Po Kryeministri e tha këtë për t’i bërë eko Historisë 12, sipas së cilës viti 1997 ishte rebelim komunist dhe se me këtë rrugë që po ndjek opozita po shkohet sërish drejt atij përfundimi. Mirëpo Kryeministri mbase ngatërron shkakun me pasojën ose e bën me qëllim. Megjithatë, nuk do të hymë në retorikën e krijuar prej tij, pasi do të futeshim në vorbullën e retorikës boshe.
Ajo që duhet nënvizuar është së pari nevoja për vendosjen e standardave në zhvillimin e zgjedhjeve dhe numërimin e votave. Provat janë bindëse dhe tregojnë qartë se ky standard nuk është arritur. Për shumë arsye që kanë të bëjnë me joshjen e komisionerëve nëpërmjet premtimit për përfitime financiare, nëpërmjet intimidimit dhe mjeteve të tjera që lidhen më tepër me kushtet që ndodhet Shqipëria të cilat flasin për varfëri dhe mungesë të vetëdijes demokratike që kemi, si pasojë e prapambetjes 40 vjecare dhe mungesës nga ana e politikanëve të tranzicionit të përpjekjeve për të rrënjosur një kulturë të  tillë. Dhe sulltanët e politikës luajnë paturpësisht me këtë faktor në dëm standardit dhe në përfitimin e tyre. Arsye të tjera kanë të bëjnë me sistemin e ruajtjes së hajdutit nga hajduti, sic është përkufizuar në media. Një sistem partiak i strukturave të zgjedhjeve po rezulton fatal për demokracinë dhe hapja e kutive nuk do të nxjerrë vetëm vjedhjet e mëdha të bëra nga partia në pushtet por edhe rritje artificiale të votave për partinë më të madhe të opozitës. Këto arsye i kemi përmendur dhe në artikuj të tjerë dhe tashmë nuk ia vlen të zgjatemi më tej.
Një pikë tjetër shumë delikate dhe që përbën në thelb arbitraritetin e shtetit kundër individëve dhe demokracisë është mungesa e shtetit të së drejtës në Shqipëri. Një vrojtim i tillë nuk është pa baza, përkundrazi po vërtetohet ditë pas dite nga veprimtaria tërësisht abuzive e autoritetit gjyqësor. Shembuj mund të jenë të jetës së përditshme. Po dy do të na tërheqin vëmendjen. Do të bëjmë një shtjellim të dy vendimeve që përbëjnë kuintensencën e idesë sonë për të dalë më pas në një përfundim. Së pari vendimi i Gjykatës së Lartë në cështjen kundër ish ministrit të Mbrojtjes aktualisht Ministër i Mjedisit. Gjykata e Lartë arsyetoi se për shkak të rizgjedhjes së tij si deputet i Kuvendit ai ka fituar imunitetin dhe në mënyrë të menjëhershme ai nuk është më objekt i ndjekjes penale. Por në fakt, ndjekja penale kundër tij kishte mbaruar, pasi Prokuroria e kishte mbaruar hetimin dhe kësisoj ajo dosjen ia kishte kaluar Gjykatës për shqyrtim. Që nga ky moment, nuk flasim më për ndjekje penale por për fazë gjykimi. Rrjedhimisht dhe imuniteti nuk diskutohet më pasi ai e mbron deputetin kundër hetimit penal dhe jo gjykimit. Si pasojë, vendimi i Gjykatës së Lartë është thelbësisht antikushtetues dhe kuptohet, kur Gjykata më e lartë e vendit jep vendime të tilla domethënë se ka patur presione të jashtme që deformojnë punën e saj.
Vendimi tjetër është ai i Kolegjit Zgjedhor i cili interpretoi gabimisht Kodin Zgjedhor duke lënë kutitë e mbyllura dhe kësisoj duke bërë që vullneti i sovranit të shprehet vetëm pjesërisht. Mos të lëmë në harresë dhe interpretimet e gabuara të Kodit Zgjedhor nga ana e KQZ, sipas të cilit pika 6 e nenit 116 interpretohet sikur KZAZ-ja të ketë kompetencë të ndalojë numërimin dhe të shpallë kutinë të pavlefshme, në një kohë që bëhet fjalë vetëm për konstatim parregullsie (shih artikullin “Koherenca e munguar e OSBE-së”).
Në këto kushte kur gjykata e larta të vendit japin vendime nën presion të dukshëm politik, jemi legjitimisht në të drejtën tonë të mendojmë se kjo padrejtësi do të prekë dhe individët herët a vonë. Për të mos përmendur faktin shumë të rëndësishëm se me këto mbyllje dyersh arbitrare, mbeten shtegje shumë të ngushta për të kërkuar të drejtën. Një nga këto është dhe metoda agresive e bojkotit të Kuvendit si një mënyrë për të ndërgjegjësuar njerëzit mbi drejtimin që po merr drejtësia shqiptare. Dhe një rrugë e dy punë, për skeptikët ndaj opozitës, duhet thënë se një gjë e tillë krijon një detyrim për opozitën aktuale që në rast se ndonjë ditë do të gëzojë të mirat e pushtetit duhet të ketë parasysh dhe përgjegjësitë dhe detyrimet që rrjedhin prej tij dhe një nga të parat ëshët mosprekja për cfarëdolloj arsye e votës, pasi do të rrezikojnë të njohin të njëjtën situatë që po njeh qeveria aktuale në lidhje me bojkotin e opozitës.

 

                                                                                                              Stavri

Përse Opozita duhet të vazhdojë bojkotin e Kuvendit

Ali Dixhitalbi dhe 40 antenat

Rregullat e lojës janë pak dhe të thjeshtë, madje një RREGULL të vetëm ka: “Po nuk vodhe do të të vjedhin”.

Të gjitha këto mendime dhe zbulimi i “Amerikës” time e kanë zanafillën te vjedhja që bën Digitalbi. Te mashtrimi, te përdhosja e klientit, te monopoli që tashmë ka krijuar dhe që i jep një arrogancë fisnike prej të pushtetshmi kësaj kompanie prestigjoze. Sfidoj cilindo që ka një problem me sinjalin satelitor, të gjejë një portë të hapur apo një shërbim minimal. Klienti është i detyruar të paguaj çdo muaj për të parë dhe nëse nuk shikon dot, atëhere duhet të presë. As mos e provo të kërkosh të drejtën tënde pranë zyrave të Digitalbit sepse të duhet mik që të lësh takim me drejtorin, ashtu sikurse ndodh me çdo zyrtar tjetër privat apo shtetëror. Nëse nuk njeh, nëse nuk je i pushtetshëm, do të shkelesh me këmbë dhe këtë mund t’ia kursesh fare mirë vetes duke pritur në heshtje, përballë televizorit memec me ekran blu. Se mos të shkon mendja të ankohesh te Fiksi?! Është e tepërt t’ju kujtoj fenomenin e monopolit. Po gënjeshtra? Mos harrojmë gënjeshtrën që është medalja e babëzisë në gjoksin e kusarit. “Tregoi klientit sesi ke blerë të drejtat televizive për X vjet, s’do e kuptojë kurrë që negociatat me UEFA-n behen çdo vit”. “Reklamo kanale të reja se klienti s’ka ku përplas kokën kur të zbulojë gënjeshtrën”.
 Dhe atëhere me vjen sërisht inat me symbyllësinë time. Si nuk e kisha kuptuar më parë që po nuk vodhe të vjedhin! Dhe kështu po mendoj t’i dedikohem piraterisë. Të vjedh unë i pari se kështu bëjnë të gjithë. Madje po të tregosh shkathtësi dhe pangopësi në të qënurit i pari nuk do të ndëshkohesh asnjëherë. Nuk po them gjepura, mund t’jua ilustroj me shembuj që kështu ndodh rëndom dhe që kryeministri nuk i ndëshkon ata që tregojnë zotësi.
 Do kohë më parë një i fortë duke hyrë në kryeministri goditi një grua të verbër. Besoj të gjithë e mbani mend! Ajo sëbashku me dhjetra të verbër të tjerë që protestonin, i kishte zënë rrugën biznesmenit. Me një të rënë të dorës rruga iu hap biznesmenit (anonim për ne) dhe jo vetëm atij por edhe biznesit të tij, që s’e kuptoj sesi mund t’i hapet në kryeministri! A mos vallë e ndëshkoi ligji këtë ndjekës të RREGULLIT?

 Pak kohë më vonë u rrah në mes të bllokut gazetari Mero Baze. Dini gjë kush u ndëshkua për këtë?!

 Rruga Durrës-Kukës ka zbrazur buxhetin e shtetit, e ka çuar borxhin e brendshëm në 100% dhe unë nuk di të ketë ndonjë përgjegjës për këtë mrekulli të kusarisë.
 Të më falni që nuk ju përmenda sesi, edhe për një tragjedi të rëndë me dhjetra viktima, në hyrje të kryeqytetit, s’ka për të patur kurrë ndëshkime. E kemi pranuar të gjithë në heshtje një fat të tillë, madje kemi filluar edhe ta harrojmë tashmë.

 Një deputet u vra një vit më parë dhe policia ka shumë pista hetimi por asnjë të dyshuar…

Po të jesh i shkathët, i fortë, kusar dhe i pushtetshëm në atdheun tonë të vogël, je edhe i virtytshëm, në dëm të të qenurit i ndershëm, bujar, solidar, karakteristika këto të të pavirtytshmit. Kaq gjë e ka kuptuar edhe Digitalbi, Vizioni, Topi (jo ai i presidencës), Klani etj…  E kanë kuptuar të gjithë deri tek qytetari më i thjeshtë…
Dhe një pyetje të fundit i bëra vetes para se të kuptoja të vërtetën. Po votat a janë vjedhur? Që të quhesh i virtytshëm, që të mos ndëshkohesh, duhet të jesh i zoti në vjedhje dhe jo si lugati që përfundon pas hekurave.  Dhe atëhere t’i harrojmë kutitë sepse nuk kanë për t’u hapur kurrë. RREGULLI i lojës është një dhe i vetëm.

 

 Ps. Ne shqiptarët jemi popull i gjallë, energjik që i përshtatet më së miri çdo rrethane dhe çdo sistemi. Në çdo kohë i kemi luftuar ndryshimet dhe kemi qenë të fundit që kemi ndryshuar. Por pasi ndryshimi ka ndodhur kemi qenë gjithmonë të parët, më të dedikuarit, më të rreptët dhe më të paepurit duke shkëlqyer kudo. Të fundit që ramë nën pushtimin Osman, nxorrëm pashallarët më gjakatar, sunduam popuj anembanë perandorisë dhe i dhamë plot pashallarë Portës së Lartë. Të fundit që fituam pavarësinë por më të pangopurit, me dhjetra qeveri të ndryshuara në pak vite. Të fundit që krijuam mbretëri por me mbret për kokë të mbretit, që fal majtas e djathtas toka nga Shqipëria e cila ka plot të tilla. Të fundit komunista në evropë por me diktaturën e proletariatit që konsiderohet si më e hekurta. Të fundit në kapitalizëm, por kusarët më të denjë që njeh sistemi.

                                                                                                                                                                  Onufri

Ali Dixhitalbi dhe 40 antenat

Për qejfin e inatit tim

2. Këto përmbytje kanë një kosto financiare që unë e përfytyroj si mjaft të madhe. Shifrat që jepen lëvizin nga 150-300 milionë euro, por unë nuk i besoj, për faktin se nuk më duket aq e thjeshtë që me një të rënë të lapsit të nxirret një shifër. Çfarë zërash janë përfshirë në këto kosto? A është përfshirë për shembull koha që do harxhojnë njerëzit për të rregulluar shtëpitë e tyre, ndërkohë që këtë kohë mund ta shpenzonin për të bërë një punë fitimprurëse për të mbajtur familjet e tyre (të mbillnin tokat për shembull). Kthehem edhe një herë në fillim tek kostot financiare që në fakt përfshijnë të gjithë Shqipërinë. Tashmë shqiptarët duket se disa gjëra i kanë kuptuar nga kapitalizmi, dhe këtu kanë kuptuar që janë taksat edhe të një qytetari nga Tirana apo Pogradeci që do përballojnë këto dëme të mëdha. E zëmë se dëmi është 150 milionë euro (sipas qeverisë), atëherë a e përfytyroni se çfarë punësh të tjera mund të bëheshin me këto para?! Mund të ndërtoheshin rrugë, mund të rriteshin pagat e pensionet, mund të ndërtoheshin shkolla e qendra shëndetësore, mund të bliheshin edhe makina të blinduara për sigurinë e zyrtarëve të lartë që do vizitojnë Shqipërinë, mund të ndërtoheshin diga e argjinatura, mund të bliheshin kuti votimi (boshe, në rast se ato që janë plot mbahen të mbushura edhe për shumë kohë). Në këtë këndvështrim, unë mendoj, që duke gjykuar financiarisht është përmbytur e gjithë Shqipëria.

3.  A e patë se si u shpërngul gjithë qeveria dhe deputetët në Shkodër? Po kjo a përbën një kosto në vetvete? Natyrisht, sepse në këtë kohë, që nuk është e vogël, gjithë vëmendja dhe strukturat janë përqendruar në Shkodër, ndërkohë që mund të merreshin me punë apo reforma të tjera kaq të rëndësishme për këtë vend. Për shembull Z. Basha mund të na sqaronte pak më qartë se si shkohet pa vizë në vendet Shengen…

4.  Mazhoranca në vend që të merret me punët qeverisëse, se për këtë është votuar, i duhet të merret edhe me mbrojtjen ndaj sulmeve të opozitës, se në këtë mënyrë mbron pushtetin e saj. Dhe mbrojtja më e mirë është sulmi. A e keni vënë re se sa kohë zë kjo në daljet publike të pushtetarëve? Shumë. Për më tepër, pavarësisht aftësive të tyre për të thurur fjalime aty për aty, unë prapë mendoj që jashtë kamerave rrinë e vrasin mendjen gjerë e gjatë, se çfarë do thonë, si do e thonë, dhe harrojnë se cilat janë detyrat e tyre. Pastaj me këto sulme të ndërsjellta nuk bëjnë gjë tjetër veçse e përçajnë akoma edhe më shumë popullin shqiptar (që sipas mendimit tim ka 20 vjet që jeton i përçarë, dhe kjo është fatkeqësia më e madhe e kombit tonë).

5. Këto përmbytje kanë ndikuar fortë edhe brenda meje, më kanë bërë më pesimist, ose më saktë shumë më tepër pesimist se sa kam qenë kohë më parë. Nuk shoh shumë shpresë, nuk kam besim,… Ju mund të më thoni që qeveria të dha vizat, krisja dhe ik, këput qafën, ndërtoje jetën tënde në Francë, Gjermani a gjetkë. Por jo, unë dua të rri këtu, nuk dua të iki në Evropë, madje as si turist nuk dua (ky është tipi im). Fola për veten, se për këtë jam i sigurt dhe nuk e di nëse ka qytetarë të tjerë që ndjehen njësoj si mua. Hamendësoj që duhet të ketë, por nuk di shifrën, përqindjet, se po ti dija dhe të më rezultonte p.sh. 70% e popullsisë, atëherë ka ardhur koha për një revolucion, ose në rastin më të keq për zgjedhje të lira dhe të ndershme.
Po shkruaja këto rreshta dhe pashë që paragrafi u bë goxha i gjatë dhe mbase ju nuk do ta lexonit, nëse keni arritur deri këtu, se disa prej jush ju ka ardhur në majë të hundës edhe leximi, sepse gjërat dihen. Pra, nuk po vazhdoj më gjatë me ndikimet e përmbytjeve, megjithëse se do preferoja që vetë  ju të dashur lexues të mendonit se çfarë ndikimesh të tjera kanë këto ngjarje. Dhe të na shkruanit komentet tuaj dhe në një moment të dytë mund të bënim një përmbledhje të këtyre mendimeve.
                                                                                                                                                           Marka X    

Për qejfin e inatit tim

Për çfarë shërben drejtësia

Më saktë, nuk do të flasim për dinamikën e atyre ditëve plot tension, as me piruetat e KQZ-së që nuk bëri më sikur, po realisht talli një popull të tërë me grushtin e shtetit që zhvilloi ato ditë që pasuan daljen e rezultatit për Tiranën. Do të themi disa fjalë mbi Vendimet e Kolegjit Zgjedhor, më saktësisht mbi Vendimin e dytë. Kjo për një arsye shumë të thjeshtë: sepse e kishim shumë të vështirë për të shtënë në dorë Vendimin e parë, pasi në sekretarinë e Gjykatës së Apelit (në fakt, selia e Kolegjit Zgjedhor) gjëja e fundit që duhet të bëjë çdokush është të kërkojë një vendim. Aty duhet të japësh llogari pse ke filluar gjykim dhe pse vjen të marrësh vendim, pse flet me zë të ulët, pse thua më fal, pse vjen pa numër vendimi etj etj… Është fat i madh që del aty pa ngrënë ndonjë një shpullë surratit. Po kjo është njëra anë e sistemi gjyqësor, ajo më pak e dëmshmja.

Është kjo ana tjetër që shfaqet më qartë te vendimet që jepen. Dhe këtu do të prekim, siç e thamë, shkurtimisht Vendimin e Kolegjit Zgjedhor nr. 67, datë 13 qershor 2011. Vendimi në dukje duket që rivendos sundimin e ligjit në pamjë të parë. Kështu, i referohet shpesh Kushtetutës, i referohet parimeve të njohura juridike në lidhje me votën si dhe bën referime të shpeshta Kodit Zgjedhor. Nga kjo pikëpamje formale, Vendimi sikur përpiqet të gjejë një lloj legjitimiteti. Gjithashtu, në paragrafin e parë, Kolegji përpiqet që më në fund, t’i japë ndonjë thërrime dhe Opozitës duke i  bërë thirrje emfazës juridike (“Kolegji çmon të bazuar pretendimet e PS-së, për cenim të standarteve kushtetuese, për cenim të procesit të rregullt ligjor, parashikuar në Kushtetutë dhe në Konventë të të Drejtave të Njeriut…”). Fakti që mëshon kaq shumë në këto parime që mbi të gjitha duhen zbatuar dhe jo vetëm thënë, tregon se, në fakt, tjetër gjë do të shkruhet më tej. Dhe në të vërtetë, Kolegji në këtë vendim bën disa gabime, të cilat përpiqet t’ja kalojë përgjegjësinë Vendimit të parë të datës 6 qershor 2011.

I pari është fakti se Vendimi i KQZ-së për miratimin e rezultatit është marrë me 4 vota dhe jo me 5 siç e kërkon Kodi Zgjedhor për kësi rastesh, dmth miratimin e tabelave përmbledhëse. Gjithashtu, një pikë tjetër e rëndësishme, të cilën Kolegji e ka anashkaluar kur thotë se “KQZ ka kryer një hetim administrativ kur mori në shqyrtim fletët e hedhura gabimisht” përbën një gabim tjetër të Kolegjit. Në fakt, hetimin administrativ, KQZ e ka bërë duke tejkaluar kompetencën e saj, pasi në atë çast, ajo nuk vepronte si shkallë ankimimi administrativ por si “llogaritar” i rezultateve në 11 minibashkitë e Tiranë, ndryshe quajtur rëndom dhe në mënyrë të pasaktë KZAZ e Tiranës. Pra, KQZ jo vetëm që cenon vendimmarrjen, por ngatërron rolet dhe procedurat. Dhe këtë gjë Kolegji nuk e godet. Rrjedhimisht, citimi i rregullave të procesit të rregullt ligjor na duket si pavend në Vendimin e tij.

 

Megjithatë, Kolegji e shpall procedurën e KQZ-së si të pavlefshme. Përse? Jo në bazë të argumentave që cituam më lart, por në bazë të faktit se KQZ “mjaftohet vetëm me hetimin administrativ të pjesshëm të një numri të kufizuar kutish dhe përfshirjen e rezultatit, pa ja nënshtruar logjikën e përdorur nga ajo (KQZ) tabelës përmbledhëse të rezultatit për zonën zgjedhore në tërësinë e saj”. Ndryshe, do të thotë se, KQZ,  siç bëri për ato kuti që u hapën, duhet ta bëjë për të gjitha kutitë e Tiranës.

Me këtë paradë Kolegji së pari miraton procedurat e parregullta të KQZ, së dyti, nuk zgjidh çështjen e mospërputhjes së votave dhe të votuesve, duke e lënë të hapur (këtu ndoshta kalojmë nga aspekti juridik në atë politik) dhe së treti, miraton të papranueshmen, dmth numërimin e fletëve të hedhura gabim ose “aksidentalisht” siç kishte qejf ta quante kryetari Ristani.
Në lidhje me pikën  e tretë, duhet thënë se kjo është një shkelje e rëndë procedurës së votës, që në fakt do të thotë shkelje e votës në vetvete. Demokracia është procedurë: gjithkush ka të drejtë të banojë, të hajë, të dalë, të ushqehet, të luajë. Por askush nuk mund t’i bëjë këto pa paguar taksa, pa ndaluar në semafor, pa marrë leje nga autoritetet dhe mbi të gjitha duke mos shkelur të drejtën e tjetrit për të bërë të njëjtën gjë. Përndryshe do të quhej xhungël dhe jo demokraci. E njëjta logjikë vlen dhe për votën: ajo nënkupton një procedurë. Hyhet në dhomën e fshehtë, pasi më parë të të jetë lyer gishti me bojë dhe të jetë verifikuar identiteti. Shënohet partia ose kandidati që do të votohet në kuadratin e rezervuar për atë punë dhe hidhet në kutinë e duhur. Ky zinxhir vullnetesh përbën vullnetin e individit për të shprehur votën. Çdo dalje nga ky zinxhir është vullnet i vesuar, pra i papranueshëm. Dikush mund ta hedhë në kuti gabim, por dikush  tjetër mund ta bëjë me qëllim. Fakti që Kolegji pranon logjikën e votave gabim si të numërueshme përbën një rrezik të madh kundër sigurisë juridike dhe idesë se ndonjëherë në Shqipëri do të ketë vota të lira dhe të ndershme.

Për sa i përket pikës së dytë (nuk zgjidh çështjen e mospërputhjes së votave dhe të votuesve, duke e lënë të hapur dhe të debatueshme), Kolegji ndoshta bën një gjest politik që mund t’i japë drejtim kësaj situate: nëse rezulton se edhe pas numërimit kjo mospërputhje do të jetë më e madhe se diferenca mes kandidatëve, hapet rruga për zgjedhje të reja. Pra, Kolegji bën atë që nuk i kërkohet dhe katranos atë që i kërkohet. Në një aspekt më të gjerë, realisht, për çfarë shërben drejtësia?!
(Do të ishte gati dashakeqësi nëse do të merreshim dhe me përçudnimin përfundimtar të shqipes nga vendimet e gjykatave shqiptare. Por është fakt dhe ne duhet të pohojmë, qoftë dhe sa për të kujtuar, se edhe shqipja ka disa rregulla…)
                                                                                                                                                  Stavri

Për çfarë shërben drejtësia