Gjeorgjia: Lufta e gabuar

Listës së zërave u shtohet edhe ai i ish presidentit  komunist Shevarnadze, i cili deklaronte se kur filluan luftimet, në Osetinë e jugut nuk ndodhej asnjë  ushtar Rus. Ndërkohë Obama duket se po zbut qendrimet e Washingtonit kundrejt Moskës. Të gjitha këto kanë bërë që mbështetja popullore e Shakaashvilit të arrijë rekordet më negative që nga “Revolucioni i Trëndafilave” që e solli atë në pushtet. Rusia nderkohë, pas njëzet vjetësh me disfata dhe tkurrje territoriale (politike), po ndermerr një revansh të  vërtetë. Tashmë krahinat e Osetisë së Jugut dhe të Abkazisë mund të konsiderohen të aneksuara pasi aty do të qendrojnë rregullisht rreth tetë mijë trupa Ruse. Revanshi Rus në rajon nuk ndalet vetëm tek Gjeorgjia, por shtrihet edhe më tej në zona të tjera të Kaukazit dhe në Azinë Qëndrore. Vlen për tu përmendur  kthimi në politikën filo-Ruse i Kirghizistanit që tashmë kerkon hapur ç’instalimin e bazës ushtarake Amerikane, aleanca e ngushtë e Turkmenistanit (shtet mjaft i pasur me rezerva të gazit natyror) me Mosken apo edhe pretendimet e tjera territoriale të Rusisë, në gadishullin e Krimesë në Ukrainë apo në krahinen e Transnistri-ës në Moldavi. 

Shakaashvili ndodhet kështu përpara një kundërshtari shumë më të fortë se vetëm shtatë vjetë më parë, kohë kur ai udhehiqte revoltën në Gjeorgji. Në të vërtetë pushteti i tij duket se po shkërmoqet për arësye të brëndshme. Strategjia politike e presidentit bazohej në re-integrimin e dy krahinave separatiste të Osetisë së Jugut dhe Abkazisë. Duke qenë se situata aktuale në këto rajone nuk është aspak shpresdhënëse, ai ndodhet tani përballë një elektorati të zhgënjyer që kerkon përgjigje, por edhe përballë një opozite që insiston për  zgjedhje të parakohshme. Opozita, pas solidaritetit të kuptueshëm fillestar, në periudhën e konfliktit të armatosur, është organizuar mjaft mirë dhe po bën lëvizje energjike për të cuar në ndërrimin e aktorëve politikë në krye të vendit . Për  ish kryetarin e parlamentit,  presidenti duhet te largohet brenda  Prillit dhe të shpallë zgjedhje të parakohshme,  në të kundërt paralajmëron protesta masive në formën e një kundër-revolucioni.  Opozita e djathte dhe Rrepublikane është organizuar në lëvizjen Aleanca për Gjeorgjinë dhe kërkon në pjatë “kokën” e Shakaashvilit. Është e qartë që kriza ekonomike botërore,  agresionet e vazhdueshme verbale me Moskën dhe tërheqja e bute e Washingtanit nga qëndrimi fillestar në lidhje me konfliktin, nuk e ndihmojnë liderin e Rrevolucionit të Trendafilave. Mandati  natyral i Shakaashvilit filo-perendimor mbaron në 2013-ën, ndërsa Washingtoni dhe Brukseli presin me ankth dhe  inpotencë zhvillimet e këtyre muajve në Gjeorgji…

Gjeorgjia: Lufta e gabuar

Cfarë mungon në librat e historisë (vazhdim)

Le të shohim disa raste të tjera të mirënjohura që i hasim në literaturën jashtëshkollore.
Familja Durazzo (Durrësi). Një familje e cila nga Durrësi emigroi ne Itali në fund të shekullit të XIV dhe u vendos në republikën detare të Xhenovës. Ata u morën me tregti dhe ngjitën shkallët e pushtetit duke arritur deri në majat e tij.  Në shekullin e XVII ishin familja më e pasur e republikës dhe i kishin dhënë asaj disa Dozhë (Duka që qeveriste vendin) madje në këtë periudhë Xhenova quhej ndryshe edhe republika e “Durrsakëve”. Kjo familje e famshme i dha Genovës 9 Dozhë, 1 Arqipeshkv, Kardinalë dhe diplomatë duke u shndërruar në dinastinë më të madhe të Xhenovës. Marrë nga libri i pinjolles së kësaj familje, Angela Valenti Durazzo.

Një tjetër personazh i cili është mjaft i njohur në historinë Evropiane të shekullit të XVI është Mërkur Bua, arvanitas nga Peloponezi stërnip i Mërkur Bua Zguros dhe pasardhës i më të famshmit Gjin Bue Shpata. Gjithmonë në krye të një grupi kalorësish Shiptarë (të paktën 300), ai u bë tmerr i ushtrive kundërshtare. Një komandant i sprovuar, ai luftoi në krah të ushtrive të ndryshme në një Evropë ku betejat ishin të panumërta. Strategjitë e tij të suksesshme bënë që Mbreti Luigji i XII i Francës ti jepte titullin Kont, ndërsa dhjetë vjet më vonë perandori i Gjermanisë Maksimiliani e vendos në krye të kalorësisë perandorake duke i dhënë edhe gradën e gjeneralit të parë. Në një përpjekje për të krijuar një ushtri të përbashkët kundër ekspansionit Osman; Mbreti Karli i V-të i Spanjës , Maksimiliani, papa Klementi i  XII dhe Republika e Venedikut (në këtë periudhe Mërkur Bua ishte kryegjeneral i ushtrisë së Venedikut) vendosën që të zgjedhin prijës të kësaj kryqëzate pikërisht Mërkur Buan. Ky i fundit u zotua se vëllezërit e tij në Shqipëri do të merrnin armët dhe do të bashkëpunonin me trupat e kryqëzatës… Pa dashur të zgjatemi së tepërmi në figurën e këtij prijësi Shqiptar po përmendim që taktikat dhe strategjitë luftarake që ai dhe kalorësit e tij përdorën u bënë objekt studimi në vitet më pas dhe u përdorë nga ushtritë Evropiane të shekullit të XVI. Varri i tij sot ndodhet në kishën Santa Maria në Maxhore të Trevizos dhe u punua për dy vjet nga skulptori i njohur italian Antonio Lombardi…

Muhamed Ali Pasha është një tjetër figurë e njohur Shqiptare e shekullit të XIX-ë për të cilin librat shkollorë të historisë flasin pak ose aspak, ndërsa do të mjaftonte një “click” në motorrët e kërkimit në internet për të zbuluar material të pafund për jetën dhe veprën e tij. Mbret i Egjiptit, ai fliste vetëm shqip dhe njihte gjithashtu gjuhën turke. Dinastia e Muhamed Ali Pashës zgjati 150 vjet deri në 1958 me mbretin Faruk.
Është për tu habitur sesi figura të njohura botërore me origjinë shqiptare të së shkuarës lihen në harresë, mbase për arsye se kontributi i tyre për Shqipërinë është i vogël ose në ndonjë rast inekzistent. Kjo nuk do të thotë që historia e vendit tonë duhet te mbushet vetëm me ata bijë e bija të këtij kombi të cilët lindin e vdesin në trojet e tyre, aq më tepër kur historia e Shqipërisë është një histori  eksodesh masive. Psh. Në librat e historisë në shkollat e mesme flitet për Nënë Terezën. Edhe ajo është bija e këtij kombi, megjithëse edhe ajo si të tjerë të cilët përmëndëm më lartë, kontributin e saj e ka dhënë për popuj të tjërë dhe larg vendlindjes…
Një karakteristikë e shqiptarëve që shihet edhe në ditët e sotshme është pamundësia për të shkëlqyer në Atdhe dhe shpërthimi i talentit apo gjeniut të tyre në dhe të huaj. Një anekdotë shumë domethënëse që mbase nuk na ndihmon të kuptojmë arsyet e këtij fenomeni por që megjithatë ia vlen të shkruhet: Muhamed Pashai i Egjiptit në një letërkëmbim me Ali Pashain e Tepelenës kritikonte këtë të fundit duke i thënë : “ Cfarë bën kështu Ali Pasha, po vret vëllezërit tanë?!” – duke iu referuar masakrës së Sulit. Ndërsa Ali Pashai i përgjigjej: “Muhamed Pasha, ti në Misir (Egjipt) vret një dhe të dëgjojnë dhjetë, mua këtu më duhet të vras dhjetë që të më dëgjojë një”…

 

                                                                                                                              Onufri

Cfarë mungon në librat e historisë (vazhdim)

Pas 29 qershorit, fiton Partia e Eurodyshuesve

Përpjekjet për gllabërimin e gjyqësorit dolën në pah ashiqare me  përpjekjen për të kaluar ligjin antikushtetues të lustracionit i cili u rrëzua pikërisht nga Gjykata Kushtetuese. Sot kemi një Prokurori të frustruar nga presionet e pushtetit, e paaftësuar nga dhuna psikologjike e Maliqit, që të ngrejë padi mbi afera me pasoja të rënda financiare si tuneli i Kalimashit, dhe njerëzore si tragjedia e Gërdecit. Me zgjedhjen e kryetarit të grupit parlamentar të PD-së në krye të shtetit, institucioni i Presidentit u bë i tejdukshëm. Sot kemi një President kukull, i cili nuk prononcohet mbi krizën politike, nuk prononcohet për problemin e kufirit detar me Greqinë dhe nuk ka kthyer thuajse asnjë ligj nga ato që propozon Kryeministri (Parlamenti që të paktën formalisht e ka këtë kompetencë është institucion fantazëm që nga momenti i bojkotit të thuajse gjysmës së deputetëve). Krahasimi me numrin e madh të ligjeve që ka kthyer pararendësi i tij na bën të buzëqeshim me hidhërim dhe të konstatojmë se sot kemi të bëjmë me një President si ata të Republikave të Bananeve.

Kriza ekonomike: ashtu siç kemi thënë qysh një vit më parë në artikullin gjeopolitik “perandoria e naftës”, kriza ekonomike dhe financiare globale nuk mund t’i kalonte tangjent ekonomisë së brishtë shqiptare. Rreziku i falimentimit ekonomik të shteteve si Shqipëria, (dhe shembujt nuk mungojnë, Argjentina mbi te gjitha) duhet të na shqetësojë më shume ne, sesa Evropën fqinje, që ka boll probleme me ekonomitë e secilit prej shteteve që e përbëjnë. Në këtë kohë krize, shtete eurodyshuese (euroskeptike) si Anglia dhe Danimarka po i afrohen zonës së euros, ndërsa shtete kyçe të BE-së si Gjermania po distancohen nga politikat qëndrore të Brukselit duke tentuar një politikë paradoksalisht euroskeptike. Ekonomistët më në zë, sidomos nga shoqëria civile u munduan të vinin përpara përgjegjësisë qeverinë Berisha, por qoftë për arsye se zgjedhjet po afroheshin, qoftë për papërgjegjshmëri politike, morale dhe kombëtare, në vend që të ndërmerrej një ndërhyrje e vrullshme me reforma,  u boshatis arka e shtetit, u largua FMN-ja dhe u morën kredi të fuqishme për të mbyllur me ngut dhe në kohë rekord punët e nisura e deri më sot të pa bitisura. Mjafton të shohim katastrofën financiare të Tunelit të Kalimashit, financimi diletant dhe korruptiv i të cilit do t’u kushtojë borxhe të paimagjinueshme fëmijeve dhe nipërve tanë…

Në një revistë prestigjoze angleze, situata në Tiranë krahasohet me atë në Teheran. Të ngjashme në mënyrë shqetësuese, si dy pika uji, do të shtonim ne. Situata pre-elektorale dhe post-elektorale në Iran është trajtuar në disa artikuj gjeopolitikë të Gjeneralmegafonit. Po cilat jane keto ngjashmëri? Ashtu si edhe në Shqipëri, zgjedhjet në Iran u zhvilluan në muajin qershor. Me perqasje të ngjashme me atë të Kryeministrit Berisha, presidenti Ahmadinexhad përdor një fjalor shumë popullor dhe nxjerr nga goja e tij perla të kushtueshme me pasojë dyfishe; denigrimin moral të kundershtarëve dhe  gazmorizimin e imazhit të shtetit të tij në arenën ndërkombëtare. Edhe në Iran ashtu si në Shqipëri, opozita nuk i njeh zgjedhjet dhe akuzon vjedhje masive duke vërshuar cdo ditë nëpër sheshe. Ky krahasim pra, duhet të pakten të na bëjë të meditojmë. Ndërkombëtarët kanë bërë verejtjet e tyre me gjuhë diplomatike, dikush (sidomos SHBA-ja) edhe në mënyrë të drejtpërdrejtë, duke parashtruar nevojën e një dialogu i cili duhet të çojë në një marrëveshje, por cdo përpjekje ka rëne në vesh të shurdhër sidomos nga ana e pushtetit, i cila ka mjetet, fuqinë dhe detyrimin për të gjetur një kompromis.
Por ndër të gjitha perpjekjet e të huajve në të dyja rastet, si në Tiranë edhe në Teheran, vërehet një mefshtësi e BE-së dhe mungesë e një zëri të fortë të saj.  Evropa sot nuk është gjë tjetër veç një makinë gjigande burokratike e përbërë nga shume ingranazhe, të cilat përpara se të cojnë deri në fund një iniciativë, rrezikojnë të mbeten të bllokuara në një prej këtyre niveleve, duke çuar deri në tragjedi njerëzore. Le të kujtojmë masakrat në Bosnje-Hercegovinë, bashkefajtore e të cilave është Evropa e ngathët dhe e vonuar.

“Ta bëjmë Shqipërinë si Evropa” është një parrullë tashmë e vjetër, është një ëndër nga e cila shqiptarët duhet të shkëputen ose së paku ta mendojnë dhe ta ëndërrojnë me më shumë objektivitet, pasi sot nuk kemi më të bëjmë me  Evropën e rrëzimit të mureve dhe ndryshimeve të medha por  thjeshtë kemi të bëjmë me Kontinentin Plak.  Kjo nuk do të thote që jemi kundër integrimit të vendit në Evropë. Por asgjë s’na pengon të qëndrojmë me këmbë në tokë, të jemi Eurodyshues dhe ndonjeherë Eurokritikë.
Integrimi në Evropë nga shqiptarët nuk duhet të shihet me romanticizmin e fillimviteve ’90, por me besimin e një pikësynimi. Duhet të shihet si një qëllim i asaj që duhet të arrijmë në aspektin e reformave, demokratizimit, liberalizimit dhe emancipimit të shoqërisë. Është e qartë që ekonomikisht jemi dhe vështirë të mos mbetemi ndër vendet më pak të zhvilluara. Kjo nuk përbën problem në vetvete pasi do të ishte e pamundur që të gjitha shtetet e një federate të ishin njësoj të pasura. Psh: shtetet që bëjnë pjësë në SHBA nuk kanë të njëjtat nivele ekonomike.
 Por në momentin që institucione të BE-së, pjesë të ingranazhit të kesaj makine gjigande burokratike, mbyllin një sy përpara standardeve të pa arritura, mbyllin një sy përpara shbërjes së shtetit të së drejtës, dhe i mbyllin të dy sytë përpara keqnumërimit të 1/3-ve të kutive të votimit (shifra i referohet pikërisht raportit të OSBE/ODIHR–it), duke përdorur një tjetër kandar për matjen e standarteve që duhet të arrijë vendi ynë në krahasim me vendet (e tyre) e BE-së; pra në këtë moment qëllimi që i kemi vënë vetes për të hyrë në BE, e gjen rrugën e mbyllur dhe pushon së ekzistuari. Në këtë moment partia e Eurodyshuesve bëhet më e  fortë se ajo e Euroromantikëve.

                                                                                                                                                                Onufri

Pas 29 qershorit, fiton Partia e Eurodyshuesve

Itinerar në një qytet policor

Te kryqëzimi i Ministrisë së Integruar shoh dy ose tre policë të tjerë, kësaj radhe rrinë diagonalisht… Nuk e kuptova përse. Marr majtas për të kaluar afër ETC. Shoh një polic rrugor që vë gjoba, një patrullë që kishtë parkuar në “dopjofil” dhe një tjetër që vinte nga krahu përballë që i hakërrehej një shoferi anonim përse ky kishte parkuar në dopjofil. Anonimi në fjalë pati refleksin e gabuar t’u tregonte atyre shembullin që kishte marrë nga kolegu i tyre i parkuar në të njëjtën mënyrë. Refleks i gabuar sepse shoqëruesja e shoferit polic, doli me një shpejtësi të rrufeshme më nje bllok në dorë. Ma do mendja se ky nuk ishte blloku që shërbente për të shënuar emrat në listë të atyre që do të merrnin pjesë në mitingun e radhës…

Eci më tej. Marr djathtas dhe futem përgjatë Unazës. Dhe aty shoh një polic tjetër duke biseduar me një shofer furgoni që të çon për Elbasan. Marr djathtas për të vajtur rrëzë Living Room-it, vendi më “in” i qytetit më “out” në Evropë… Aty shoh tre makina policie, kuptohet shoferët e tyre e kanë kaluar rripin prapa, me siguri prej faktit se rripi mund të ketë zënë pluhur dhe u fëlliqet deviza (në sensin literal se ne atë figurativ vlen të diskutohet…). Vazhdoj më tutje dhe bëj për nga rruga e Gjimnazit Sami Frashëri. Dalloj një sherr të mirë organizuar (Samiu legjendar ka ditur gjithmonë të organizojë evente për të qënë) po nuk shoh polic. M’u kujtuan tre ngjarje të dy ditëve më parë ku në lagjen Tirana e Re janë shkëputur tre varëse nga tre qafa të pafajshme. Natyrisht policia është vënë në dijeni, po në mungesë të dëshmitarëve është e vështirë…
Bëj si bëj dhe rikthehem në Bulevard. Të kryqëzimi i Komitetit Qendror “Jozefina Topalli” shoh se drita jeshile më fton të mos e shtyp frenën. Dhe befas ja beh një mastodont me kapele të bardhë dhe me një fanellë fluoreshente si të Barcelonës vjet. Frenoj! Dhe përse? Se po kalonte serbes Mister Bukuria e Brendshme… Aty e kuptova për çfarë shërben policia.

Policia, në parim është krahu i armatosur i shtetit, i vënë në shërbim të komunitetit ose klasës sunduese (varet nga shijet). Po me sa po shoh, policia nuk është krah i armatosur, por një barkë i fryrë në shërbim të një kaste të ngushtë, interesat e së cilës nuk mund të krahasohen me interesat tona ose të ndonjë shtrese të caktuar. Sepse shtresë nuk ka, popull nuk ka, ka vetëm drejtues të një shteti të vogël brenda shtetit të madh të shkërrmoqur dhe policia është shëmbylltyra më e mirë e vijimësisë së kësaj shkërrmoqjeje…

Mund të vazhdoja dhe më tej. Këto historira në Tiranë e në Shqipëri nuk kanë fund. Nuk besoj se mund të ketë dyshime në lidhje me vendosjen strategjike të forcave të Ministrisë së Brendshme nëpër pikat kyçe të Fortesës Tiranë. Sepse në çdo rast, ato aty do të jenë, nesër, pasnesër, pas pasnesër…

 

Nuk përmenda policinë bashkiake, organi më i panevojshëm në stadin e tij aktual të zhvillimit, edhe pse i pajisur me karrotrecin, arma më e fuqishme e përshtatur për mjedise urbane… Mbi të nuk kemi ç’të themi, veçse të konstatojmë kotësinë e saj.

                                                                                                                                          Stavri

Itinerar në një qytet policor

sans-serif””; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:””Times New Roman””; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:””Times New Roman””; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

Pas suksesit diplomatiko-juridik të gjyqit të Gërdecit

debati i gjerë publik mbi rolin jo shumë te qartë te Ismail Qemalit

sans-serif””; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:””Times New Roman””; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:””Times New Roman””; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

Pas suksesit diplomatiko-juridik të gjyqit të Gërdecit

Politikë antikombëtare

Shkurt 1999, vendet aleate të mbledhura në Rambuje, Francë nënshkruajnë një marrëveshje me qëllim pushimin e luftës në Kosovë dhe largimin e trupave serbe nga territori, marrëveshje e cila pranohet të firmoset nga të gjitha palët, vendet e grupit të kontaktit dhe pala kosovare  por jo nga Jugosllavia e Millosheviçit.  Mosfirmosja nga pala jugosllave ishte prelud i bombardimeve të NATO-s dhe pavarësisë së Kosovës. Ai ishte i vetmi zë jashtë korit të kombit shqiptar së bashku me Adem Demaçin. Në një konferencë për shtyp të partisë së tij, Ai së bashku me Demaçin bënë thirrje që pala kosovare të mos e firmoste marrëveshjen e  Rambujesë, duke marrë përsipër pasoja të paimagjinueshme. Arësyet janë të panjohura! Interesat e Tij koinçidojnë me ato të Jugosllavisë…

Atdhedashuria nuk është ajo e fjalëve të mëdha, e deklaratave patriotike, parullave plot dashuri për kombin, atdhedashuria tregohet në momentet vendimtare historike,  në datat që përcaktojnë fatet e atdheut, duke vepruar në dobi të çështjes edhe me vetëmohim.

Por le të kthehemi pak në kohë.
Në 1962-shin Ai shkoi në Tiranë ku u regjistrua (me emërim nga shteti siç ndodhte në atë kohë) në Fakultetin e Mjekësisë. Pasi mbaroi studimet ai u specializua si kardiolog dhe u mbajt në punë në spitalin e Tiranës. Këtu filloi të interesohej për t’u bërë anëtar partie me ndihmën e Idriz Shehut kryetar i Degës së Tropojës. Në kushtet që ishte ai e kishte disi të vështirë të bëhej anëtar partie dhe për këtë arësye u këshilua të bashkëpunonte me “shtetin”. Shumë shpejt ai tërhiqet në bashkëpunim nga strukturat e sigurimit, pas një takimi në Ministrinë e Brendshme dhe iu caktua nofka “Penicilina”.  Pas këtyre lëvizjeve miratohet kërkesa për ta pranuar në parti…

Në një moment të dytë ai martohet me Lirinë, babai i së cilës kishte studiuar në Jugosllavi gjatë kohës së komunizmit dhe ishte tërhequr në bashkëpunim nga UDB-ja (?!). Për këtë të fundit nuk kemi fakte por sekush mund ta mendojë sipas llogjikës personale. Fakt është që vjehrri i TIJ u martua me një serbe, Milicën, motra e së cilës (pra tezja e Lirisë) ka qenë kolonele e UDB-së dhe mbështetëse e Rankoviçit . Për këtë të fundit mund të gjeni informacione të shumta edhe në internet (wikipedia), edhe mbi genocidin ndaj shqiptarëve të Kosovës. Djali i tezes së Lirisë u bë këshilltar ekonomik i Millosheviçit por kjo ka ndodhur më vonë, gjatë luftërave të shpërbërjes së Jugosllavisë… Por le të mos zgjatemi me këto hollësira mbi familjen e gruas, në fund të fundit mëkatet e prindërve nuk kanë përse t’i paguajnë fëmijët dhe kurrsesi nuk duam të aludojmë që këto fakte (sekrete?) janë të mjaftueshme për të implikuar edhe personat që udhëheqin Shqipërinë sot. Një pyetje ndoshta mbetet pa përgjigje në këtë pikë: shoqëria “Shqiponja”  që operoi gjatë viteve ‘94-’95  dhe e cila theu embargon e luftës në Bosnje duke furnizuar me naftë makinën luftarake të Sllobodanit, nga kush u krijua dhe kujt i hyri në punë?  – ”Ai është vënë shpesh përpara kësaj pyetje dhe përgjigjet se ishte një kompromis pët të ndihmuar vëllezërit kosovarë (?)”.
“Ky atdhetarizëm mashtrues, ky atdhetarizëm karrem, e bën këtë gënjeshtër më të padurueshme, në të vërtetë më fyese për disa nga dëgjuesit, por më të shijshme për disa nga dëgjuesit e tjerë”  – thotë Rexhep Qosja mbi këtë çështje.
Sidoqoftë gazeta me e madhe në Kosovë, Koha Ditore, botoi gjatë viteve 97-98 të plota dokumentat që vërtetonin implikimet e Rexhep dhe Milica Ramës (vjehrri dhe vjehrra e Tij) në UDB, ndërsa në Shqipëri dosjet e ShIK-ut për këta persona zhdukeshin duke mos lënë gjurmë.

Le të kthehemi sërish pas, në 1974-ën Ai caktohet për specializim në Francë dhe ky ka qënë momenti kyç i përpunimit të tij nga UDB-ja. Kundërspiunazhi shqiptar i dërgon një informacion zëvendësdrejtorit të Sigurimit, Sulejman Abazit sipas të cilit në shqipëri vepronin 2 kanale të UDB-së, njëri që kalonte nga Vuçidoli dhe tjetri nga Shkodra… Pas ardhjes në pushtet AI arreston Sulejman Abazin. Por nuk mbaron këtu. Në ’91-’92 në Shqipëri dynden serbë të Kosovës të cilët flisnin mirë gjuhën shqipe dhe që hiqeshin si shqiptarë. Ai ishte kontakti së bashku me Mehmet Elezin…

Në 92-shin me të ardhur në pushtet Ai ka urdhëruar arrestimin e Adem Jasharit heroit të luftës së Kosovës. Pas largimit të Ademit në Kosovë nuk u lejua hyrja e këtij të fundit dhe Hashim Thaçit (asokohe student në Tiranë) në territorin shqiptar. Ishtë i njohur bashkëpunimi me shtetin Shqiptar i grupeve të vogla guerrilase patriotike që vepronin në Kosovë, që në fillim të viteve ’80, grupe të cilat më pas do të bashkoheshin nën komandën e Adem Jasharit për të krijuar UÇ K-në.  Arsyet që e shtynë ATË për të dëbuar Jasharin dhe liderë të tjerë kosovarë nga territori Shqiptar mund të interpretohen si urrejtje e tij për të majtën dhe të majtët. Në fund të fundit edhe Ai vetë kishte një histori të majtë por tani ishte konvertuar. Apo mos vallë arësyet janë të tjera? Mund të ishte edhe veprimtari antikombëtare. Këtë herë duke vepruar drejtpërdrejtë dhe jo vetëm duke mosvepruar siç ndodh rëndom në aktivitete të tilla.

Vrasja dhe zhdukja e një tjetër aktivisti të çështjes kombëtare, Remzi Hoxhës, gjatë qeverisjes së TIJ në territorin shqiptar nga SHIK-u është një tjetër rast që njihet mirë nga i gjithë populli shqiptar, këtej dhe andej kufirit, por që mbeten sërish mister  rrethanat dhe sidomos arsyet…

Marrëveshja e njohur midis Shqipërisë dhe Greqisë për kufirin detar mban firmën e TIJ, Ai dhe vetëm AI i cili është më patrioti në deklarata ka lidhur marrëveshjen më të suksesshme që ka arritur ndonjë herë Greqia fqinje. Jo se nuk na bëhet qejfi për sukseset e fqinjëve por mbetemi tejet të habitur nga insistimi dhe kokëfortësia për ta rifirmosur marrëveshjen edhe pas rrëzimit të saj nga Gjykata Kushtetuese. Nuk mund të mendojmë që është e qëllimshme pasi nuk kuptohet mirë kush është qëllimi në një marrëveshje ku Shqipëria del e humbur?!

Le të kthehemi edhe një herë në qeverinë e tij të parë ’92-’97. Lidhjet me fondamentalistët islamikë dhe largimi nga aleatët perëndimorë i kushtuan shtrenjtë. Gabim që në qeveritë që po pasojnë, jemi të bindur nuk do të përsëritet. Një nga veprimet më të nxituara ka qenë futja e Shqipërisë në Konferencën Islamike dhe financimi i grupeve fondamentaliste. AI dërgoi në 1996-ën një ngarkesë me armë në disa avionë drejt Palestinës.  Ngarkesë e cila u piketua nga Izraeli dhe u ndalua në Çad. Arafati në një udhëtim sekret ka ardhur në Rinas dhe e ka kërcëmuar Atë  se do ta paguajë shtrenjtë këtë humbje. Dimë që Arafati i mori mbrapsht lekët dhe në ’97-ën shqiptarët humbën shumë lekë në firma piramidale…

Por le të vazhdojmë.
Në 2008-ën shqiptarët u njohën me një personazh të ri me emrin Damir Fazlliç dhe me origjinë serbo-boshnjake, mik i ngushtë (i deklaruar nga vetë Ai) i familjes së liderit dhe  biznesmen me shumë interesa në Shqipëri. Nuk duam t’i japim ngjyra nacionaliste ketij shkrimi dhe aq më pak nuanca raciste, por sërish na lind një pyetje: Përse në filmimet që shfaqen në të gjitha televizionet shqiptare (dhe që datojnë 2006), ky personazh misterioz dhe deri diku anonim, qëndron përkrah gjeneralëve të shtetit, Ministrit të Mbrojtjes, Ministrit të Brendshëm, Shefit të Shtabit të Përgjithshëm, Drejtorit të përgjithshëm të Policisë etj. , në një mbledhje të sigurisë kombëtare. Pyetja nuk është përse ndodhet aty një serbo-boshnjak por përse ndodhet aty një askush, kur dihet rëndësia e këtyre mbledhjeve dhe sekreti që i rrethon ato?! Nuk jemi tendenciozë, jemi pa përgjigje edhe sot e kësaj dite.
Thuajse të gjitha akordet midis shtetit Shqipëtar dhe atij Grek për hapjen e shkollave greke në krahina ku nuk ka asnjë minoritar grek, ndërtimi i varrezave të ushtarëve grek në zona ku eshtrat jane të gjyshërve e stërgjyshërve të popullit tonë, e madje është tentuar të përdoren edhe eshtra të miturish duke na i shitur pët ushtarë grek, e pra këto marrëveshje mbajnë ose datë të vitit 1996 ose 2005 e më tej. Thuajse gjithmonë e njëjta firmë entuziaste nga pala Shqiptare. Të mos harrojmë parrullën greke: “Ku ka eshtra ushtarësh grek, aty është Greqi”.

Dhe për të ardhur te nisma e fundit e Atij, tek plani që ende s’është vënë në zbatim sepse më parë kemi zgjedhjet, te regjistrimi i popullsisë duke bërë vetëdeklarimin e fesë dhe sidomos të kombësisë. Pra i lihet dorë e lirë çdokujt, të varfërit, të pashkolluarit, të kërcënuarit, të pavullnetshmit dhe të painformuarit të zgjedhi vetë kombësinë e tij. Iniciativë e admirueshmë kjo e qeverisë tonë. Por sërish nuk kuptojmë përse insiston kaq shumë fqinji ynë jugor Greqia, që të bëhet ky vetëdeklarim i popullsisë? Nuk quhet kjo ndërhyrje në punët e brendshme të Shqipërisë? Përse i intereson kaq shumë? Përse në krizën më të rëndë ekonomike që e ka përfshirë, Greqia vazhdon u paguan dhjetëramijëra pensione “grekëve” të Shqipërisë?
Por mbi të gjitha: përse aty ku janë interesat e shteteve fqinjë që gjithmonë kanë qenë e vazhdojnë të mbeten përfitues në dëm të interesave tona kombëtare, qëndron përherë Ai që lindi në Vuçidol dhe është nderi i kombit? A duhet ende të mendojmë që është politikë e fqinjësisë së mirë, mefshtësi, padituri,  rastësi  politika e Tij, përherë në favor të fqinjit?
A duhet që të rreshtojmë këto fakte dhe shumë e shumë të tjera që i kemi përpara syve çdo ditë, për të kuptuar që kjo është politikë antikombëtare që bëhet hapur, në dritën e djellit, në dëm të kombit?
Kohë të vështira po i afrohen Shqipërisë, si hije të pakapshme, të paluftueshme dhe jemi vetëm, jemi vetëm ne që duhet t’i dalim zot këtij vendi. Koha do të na gjykojë!

General Megafoni

Politikë antikombëtare