Vertetesia e sondazheve ne driten e sistemit te ri zgjedhor

Në këtë shkrim duam të prekim atë 10%-20% të aktivitetit të instituteve të sondazhit, dhe në mënyrë të vecantë me ato që kanë lidhje me zgjedhjet e ardhshme parlamentare ne Shqipëri. Po shohim të dalin shumë sondazhe, të cilat në mos kundërshtojnë njëra-tjetrën, paraqesin disa mospërputhje të cilat justifikohen nga ajo që quhet “marzhi i gabimit”. Ky marzh supozohet të mbrojë sondazhet nga gabime në vlerësim të të dhënave dhe ka për qëllim që të tregojnë se edhe sondazhet përpiqen të jenë me këmbë në tokë, pasi një eshantijon prej 1000 vetat nuk mund të nxjerrë kurrë me saktësi rezultatin final të zgjedhjeve.

Dhe kjo për shumë faktorë. Së pari, dhe më i kuptueshmi, është vet teknika, e cila mbart rreziqet e veta të vlerësimit. Po nëse nuk do të kishim këtë teknikë, nuk do të kishim sondazhin. Së dyti, dhe kjo ka të bëjë më shumë me ambjentin shqiptar, profilizimi i të anketuarëve. 1000 personat e pyetur duhet të reflektojnë të gjitha të dhënat që të mund të përmblidhet, brenda marzhit të gabimit, e gjithë Shqipëria në miniaturë: seksi, vendbanimi, origjina, puna, mosha… Në një Shqipëri ku nuk dihet se sa të papunë ka, ku punojnë ata që punojnë, kush banon në Shqipëri dhe kush jo, është e nevojshme që sondazhet të marrin të dhëna paraprake mbi këto elemente dhe që më pas të nxjerrin konkluzionet e tyre. Së treti, dhe kjo lidhet “ekskluzivisht” me Shqipërinë, është mosbesimi i popullsisë në lidhje me atë që të pyet. Mendohet se mund të jetë kurth i dikujt që kërkon të zbulojë ndjenjat partiake të dikujt tjetër, ose aftësia që kemi në për të tallur një person që të merr në telefon ose të kap në rrugë për të bërë punën e vet prej anketuesi që është krejt e panatyrshme për ambjentin tonë. Mbase kjo e dhënë duhet të futet në marzhin e gabimit të sondazheve.

Një element tjetër që mund të sjellë një amulli të mëtejshme në lidhje me sondazhet është dhe ndarja e Shqipërisë në bazë të zonave zgjedhore. Kështu, me sa kemi parë deri tani, të gjitha sondazhet reflektojnë rezultatet në shkallë republike. Në këtë mënyrë, edhe vetë institutet e sondazheve edhe vet komentatorët e kanë shumë të vështirë të projektojnë ngjyrimin e parlamentit të ardhshëm, pasi ne e dimë që mandatet e deputetëve do të fitohen nga listat që do të kenë si votues atë pjesë të popullsisë që ndodhet një zonë të caktuar zgjedhore. Pra, nëse në Tiranë shpërndahen 32 mandate, duhet të dimë si do të votojnë Tiranasit dhe në bazë të saj të kemi nje projektin të mandateve që do të shpërndahen në Tiranë. Dhe kështu me radhë për të gjitha zonat zgjedhore. Anketuesit duhet te kishin ardhur ketu kohe me pare, te benin disa prova dhe me pas t’i futeshin kesaj valleje, pasi rrezikojne te japin parashikime qe mund te mos perputhen me realitetin. Mbase një punë e tillë është duke u bërë, ose mbase ka vështirësitë e veta që kërkojnë kohë që të mposhten. Megjithatë, besojmë se kjo do të jetë sfida më e madhe e këtyre instituteve.

Vertetesia e sondazheve ne driten e sistemit te ri zgjedhor

Të gjithë njerëzit e Kryeministrit

Behet fjale për goditjen me grusht prapa koke që një biznesmen mik i Qeverisë i dha një gruaje të moshuar ndërsa po protestonte për më shumë dinjitet para kullës së përçudnimit kryeministror.(protestë e organizuar nga shoqata e të verbërve)

Një pyetje animonte shpirtrat e hutuar para asaj pamjeje, një pyetje shumë e thjeshtë, po që është shumë e vështirë për t’iu përgjigjur. Si ka mundësi? Si ka mundësi që nën hundën e Kryeministrit, garantit të futjes në Europë, garantit të demokracisë, paqes sociale, mirëqënies kombëtare, GDP-së stratosferike, luleve që mbijnë, dashurisë së cifteve nën diell ashtu si dhe nën carcafe, në sytë e një roje të Republikës që më shumë sesa të ruajë dinjitarin duhet të ruajë dinjitetin e vet dhe të detyrës që i është dhënë, si ka mundësi që një person krejt i rastësishëm të godasë pa pikë mëshire me një inat shtazarak një grua që fare mirë mund të ishte e ëma e tij?!

Ajo pamje është simptomatike e mënyrës sesi qeveriset Shqipëria, ose cdo vend në hapat e parë për tu bërë vend diktatorial. Nuk është hera e parë që para një përfaqësuesi të ruajtjes së rendit publik një individ i panjohur tregon burrërinë e tij ndaj njerëzve më të dobët fizikisht, duke treguar një zell në mbrojtjen e ngjyrave të partisë. E mbaj mend shumë mirë venitjen e forcave të rendit në 1997, kur u shfaqën disa persona xhupzinj të dalë si cakej nga makina pa targa për të rrahur në mënyrë shtazarake një tufë gjimnazistësh në fazat e para të edukimit të tyre shoqëror ndërsa po marshonin kundër shenjave të para të një autoritarizmi të rreziskhëm që po tregonte dhëmbët dita-ditës.

Mund të rrimë me orë të tëra të analizojmë këtë ngjarje. Për shembull mund të themi se gardisti e kupton detyrën e tij në mënyrë haxhiqamiliste, pasi marrëdhënia e tij e punës është një marrëdhënie bese midis tij dhe dinjitarit, pra të themi që ai ka një vështrim fisnor të detyrës që i kë dhënë shteti, mund të themi se gruaja e moshuar po kalonte kufijtë e mirësjelljes dhe e një proteste paqësore pasi po i hakërrehej shumë gardistit ose feudalit të tij dhe kësisoj po bëhej një rrezik i madh kundër ruajtjes së rendit publik. Mund të themi gjithashtu që ky element subversiv i turmës po merrte në qafë pa arsye një qytetar të ndershëm që mbron shtetin deri në vetëmohim duke u përballur me turmat që duan të godasin shtetin tonë demokratik. Mund të themi shumë gjëra, po mendoj se do të ishte shumë e gabuar. Të diskutohet mbi atë pamje është e tepërt, përkundrazi heshtja duhet të mbizotërojë. Po jo heshtja bashkëpunëtore në krim, si kjo që po sundon këto kohë në Shqipëri ku skandalet politike ndjekin njëri-tjetrin por indinjatat publike jo. Përkundrazi, ato shkojnë në përpjestim të zhdrejtë me rritjen e numrit , të sasisë dhe të cmendurisë të skandaleve. Sa më shumë të dalin në pah, aq më shumë njerëzit nuk flasin, heshtin ose përfundojnë debatet e tyre duke thënë se kështu është këtu, duhet të mësohemi me Shqipërinë.

Mirëpo nëse Shqipëria është ajo ku njerëzit rrihen barbarisht pa arsye dhe nga individë të dyshimtë, nëse Shqipëria është ajo ku monopolet u përfitojnë kastës së arrogantëve dhe ku krimi është virtyt, nëse Shqipëria duhet t’i ngjasojë ndonjë vendi afrikan në orën e tij më të keqe atëherë ajo pjesë e popullit që hesht duke bërë sikur s’ka ndodhur gjë është bashkëpunëtore në krim.

Heshtja për të cilën në flasim duhet të jetë si moti i mirë që i paraprin furtunës, si shtrëngimi i nofullës para zbrazjes së grushtit të revoltës qytetare në fytyrën e kujtdo qoftë, qeveritar i tanishëm ose i ardhshëm, që prek dinjitetin e qytetarëve të vet, sepse një frymë e ardhur nga thellësia e injorancës e bën atë të ndjehet superior duke mos njohur asnjë kufi. Nuk duhet të bëjmë sikur nuk ka ndodhur gjë, edhe pse është e vështirë që një ngjarje të tillë ta vendosësh jashtë kontekstit të arrogancës me të cilën udhëheqin politikanët tanë. Arrogancë e përzier me mashtrime forma dhe përmbajtja e të cilave nuk mbulojnë dot më  karakterin e tyre tejet fyes për shqiptarët. Na u premtuan vizat, sipas të gjitha gjasave nuk do t’i kemi, na është premtuar rritje e punësimit por e vërteta është se punësimi varet gjithmonë e më shumë nga afërsia me partinë në pushtet, na u premtua liria po në fakt shohim dita ditës sesi njerëz të paidentifikuar dhe të afërm me udhëheqjen shkelmojnë dinjitetin e një individi, të sigurt se mashtrimi dhe arroganca, armë shumë të efektshme kur shkojnë bashkë, do të triumfojnë dhe kësaj here. Dhe në fakt nuk kanë pse mendojnë ndryshe. Nëse një deputet kërcënohet për vdekje në parlament nuk ka arsye pse një ushtar anonim mos të tregojë fuqinë e tij barbare mbi këdo që e shkel atë në kallo. Dikush mund të thotë që merremi me stilin dhe me veprime të individëve të izoluar në raste të izoluara. Mirëpo shumatorja e këtyre rasteve të izoluara na con drejt një përgjithësimi të këyre rasteve, të cilat mbase sot nuk i ndjejmë mjaftueshëm, por kjo nuk do të thotë që nuk duhet të ngremë zërin. Mbase dyshimet tona mbi rruëgn që po merr Shqipëria do të duken me kohën që kalon si të pathemelta, ndoshta kështu do të ishte më mirë. Por historia na ka treguar që është më mirë ti paraprish veprimeve të pamenduara sesa të pësosh pasojat e saj, të cilat mund të jenë të pariparueshme.

 

 

Të gjithë njerëzit e Kryeministrit

Marrëveshja e sikletit të madh

Nëse kemi të bëjmë me të parën duhet të kenë parasysh se nuk ka shumë kohë për të humbur sepse nesër është e djelë, pasnesër është pushim pasi është dita e lumturimit të Nënë Terezës, cka do të thotë që duhet të presim ditën e martë për të shuar kërshërinë tonë. Ta zëmë se do të shpjegohen të martën dhe marrim rastin më të keq, sikur ata të mos ishin bindës asfare dhe kurrkund. I bie që debati të mbyllet ditën e mërkurë pasi të enjten është planifikuar ratifikimi i Marrëveshjes. Dhe në këtë rast, do të kemi shpalosjen më sublime të mosrespektimit të tejduskshmërisë së aktivitetit qeveritar dhe vetëkuptohet që një gjë e tillë do të jetë e dëmshme për demokracinë ashtu si dhe për vetë qeverinë, pasi dyshimet që ka pjesa dërrmuese e popullsisë mbi faljen e territorit shqiptar nuk do të shuhen por do të ushqehen akoma më shumë me këtë provë force të qeverisë. Dhe Ministri i Jahstëm, më shumë se kryetarin e opozitës duhet të ftojë tërë popullin në zyrë që të shpjegohet me transparencë se cfarë ka ajo Marrëveshje dhe si përkthehet në gjuhën e hartografisë. Po pak e vështirë për një person që politikën e sheh si dyluftim personal dhe jo si mënyrë për t’i shërbyer shoqërisë… Më mirë të mos e përmendim hic kredibilitetin që do të ketë qeveria e re fringo në sytë e shqiptarëve. Ajo do të thërrmohet që në fillim dhe do të jetë e vështirë që të ruhet duke patur parasysh që shtrëngata të reja do e presin atë, për shkak se jemi në periudhë reformash…

Tani marrim alternativën e dytë. Nuk besoj se do shumë komente, vetëm duhet të nenvizojmë faktin se realisht tallja institucionale po kthehet në sport kombëtar qeveritar në Shqipëri dhe me të vërtetë që po bëhet paksa e bezdisshme. Sidomos kur kapiten skuadre ke një person i cili ka ndërruar jo kostumin po tërë garderobën e deklaratave brenda një kohe mjaft të shkurtër. Mbase ngaqë i ka rënë barra të mbrojë angazhimin e kolegut të tij që në atë kohë ishte Ministër i Jashtëm. Nëse është kështu, ne shqiptarët duhet të tregohemi të kuptueshëm dhe të zgjuar dhe të fiksojmë njëherë e përgjithomonë se politikani përbëhet nga njeriu dhe funksioni. Si njeri ai ka parime, politika të qarta, është i sinqertë dhe nuk ka frikë të ballafaqohet me njerëzit. Si funksionar ai nuk i ka harruar tiparet që përmendëm më lart, po është me funksion dreqi e mori… është pak ndryshe, ka ca punë ashtu që duhet t’i bëjë, punë e madhe për parimet dhe për integritetin territorial. Ai mëepak fjalë ka ca angazhime ashtu që ne nuk i dimë po që duhet t’i mirëkuptojmë…

Ose jo… Po në këtë rast, do të kemi fituar ndërgjegjen se tallja ka një kufi. Mbase jemi duke e kuptuar, historia e Marrëveshjes me Greqinë është duke e treguar këtë…

stavri

Marrëveshja e sikletit të madh

Greva që çorri një tufë me maska

Natyrisht që ne nuk duam që këto të përsëriten në Shqipëri. Periudha kaotike në të cilën ato u zhvilluan i përket një kohe tjetër. Megjithatë, vija ndarëse për të legjitimuar një protestë dhe jo një tjetër është shumë e ngushtë. Në një shtet si i yni ku partishmëria është më e fortë se ndjenja e përkatësisë në një shtet të së drejtës gjithkush ka bindjen e thellë se protesta e tij është më e mirë, më sublime dhe më e legjitimuar se e tjetrit. Në këtë aspekt, të bëhemi gati se sapo të kemi ndërrim të pushtetit do të kemi balukekrehurit e qeverisë në rresht për një para një çadre blu për të prerë çdo lidhje midis stomakut të tyre dhe ushqimeve dhe për të kërkuar ndonjë të drejtë që qeveria do jua mohojë në mënyrë të padrejtë.
Por nuk i themi këto për të minimizuar rëndësinë e grevës dhe të protestës në përgjithësi. Përkundrazi, protesta mbetet në këtë vendin tonë një armë e pashfrytëzuar mirë me anë të të cilës mund të dëgjohen seriozisht kërkesat e grupeve që reklamojnë të drejtat e tyre me anë të këtij mjeti. Dhe kjo për arsye se në Shqipëri nuk mund të sigurohen, mbrohen dhe promovohen të drejtat minimale që ka gatitur Kushtetuta dhe ligjet për individin për shkak të mentaliteteve të vjetra që ende sundojnë, për shkak të korrupsionit, për shkak të dëshirës atavike për pushtet të njerëzve si Kryeministri ynë. Rrjedhimisht, të vënë para një situate që nuk siguron mbrojtjen kushtetuese të individëve, e drejta do të kërkohet me protestë. Kjo nuk duhet të vihet më në diskutim sot në Shqipëri. Por, nëse protestat berishiane kishin nje pamje klanore, protesta e ditëve te sotme edhe pse tërësisht e legjitimuar nuk i ndahej dot idesë se në disa aspekte ajo dukej e sforcuar dhe e ndrydhur. E sforcuar sepse u desh një katalizator i fuqishëm si greva e urisë për të ndërgjegjësuar njerëzit të dilnin të denonconin fillesën e çdo nëpërkëmbje të të drejtave të tyre. E ndrydhur sepse fjalimet përshkallëzoheshin duke i dhënë shpesh herë tone apokaliptike dhe kur vinte momenti i shpërthimit, u kujtohej turmës nga ligjëruesit  se ajo duhet të përmbahej për të treguar se “ne i respektojmë institucionet”… Por nuk mund të qe ndryshe. Ne jemi në fillesat e ndërgjegjësimit qytetar dhe protesta, e pavarur nga çdo parti politike, nuk ka hyrë ende në kulturën tone qytetare.

Ndoshta, që të triumfonte kauza e protestës më shpejtë, do të nevojiteshin disa grupe të pavarura politikisht të cilat do të radikalizonin veprimin politik. Natyrisht, kjo Qeveri shurdhe do të nxirrte daullexhinjtë dhe kërcimtaret e rastit për të nënvizuar qytetarinë e tyre shterpë dhe për të stigmatizuar grupet e revoltës si anti-demokratike dhe staliniste, por pak rëndësi ka. Në këtë kakofoni deklaratash që ata na kanë mësuar, veprimi i organizuar do të binte më shumë në sy në ambjentin e squllët politik shqiptar dhe do të bënte që daullexhinjtë qeveritarë të merrnin trajtat e papagajve besnikë në përsëritjen e alogjizmave qeveritare…

Por më shumë sesa triumfi i kauzës (që mbetet për t’u vërtetuar) dhe triumfi i qytetarisë përballë rreshtimit fashist që shteti bëri në krah të interesave të Kryeministrit, vlen të theksohet se kjo grevë shërbeu për të identifikuar disa sjellje në mesin tonë që tregon se jo vetëm nuk jemi në një demokraci të mirëfilltë evropiane, por po vuajmë ende mendësi të vjetra, të pluhurosura të të kaluarës që kanë refleksin tashmë të njohur të rreshtimit krah pushtetit kur pushteti e kërkon “me mirësjellje” një gjë të tillë. Dhe këto rreshtime jo vetëm nuk janë të shëndetshme por duhet të fusnin intelektualët në mijëra mendime në lidhje me qënien e tyre si të tillë dhe misionin që mund t’i kenë caktuar vetes, nëse e kanë caktuar një të tillë.
Në këtë kuptim, na u duk shumë domethënëse antimitingu i Sali Berishës, që nuk duam ta komentojmë më, pasi vet njerëzit e pranishëm aty e kuptuan për një çast se si njeriu mund të bëhet hije e vetvetes dhe të bjerë në kotësinë e një ekzistence, në të cilën të fusin metodat fashiste që fatkeqësisht i përdor një qeveri kinse demokratike… Na është dukur shumë domethënëse, edhe pse e papritur listimi i intelektualëve, term gjenerik që në Shqipëri nuk do të thotë asgjë, nëpër lista kundër grevës për arsye që një deputete aktore e PD-së i rreshtonte si shumë të rëndësishme, duke filluar nga bllokimi i bulevardit dhe duke përfunduar me bjerrjen e personalitetit të gruas, pasi sipas saj një grua nuk duhet të futet në grevë se ka shëndet më të dobët…  Ishte shumë e turpshme të lexoje nëpër gazeta shkrime intelektualësh (gjithmonë kjo fjala që në Shqipëri nuk do të thotë asgjë…) me arsyetime nga më banalet, nga më çoroditëset që nuk i prisje të formuloheshin nga gojë që deri dje përfaqësonin ajkën e intelektit shqiptar (…) si A. Plasari apo S. Kumbaro por që sot vetëm me një shkrim inkoherent nëpër gazeta aspak koherente kanë treguar se aftësinë e tyre për të bërë kompromise të pështira me ndërgjegjen e tyre. Nga ana tjetër, dihet mjaft qartë që intelektualët e vendit tonë nuk janë shumë të respektuar. Atyre u duhen bizneseve të reja për të ngritur prestigjin, i trajtojnë mirë financiarisht por kurrsesi nuk duhet të thonë fjalën e tyre dhe rrjedhimisht raporti i tyre me të vërtetën nuk është aspak fisnik ashtu sikundër mund të jetë karriera e tyre. Pikërisht sepse çdo fjalë e tepërt e thënë u rrezikon të ardhurat, bizneset që i punësojnë, sepse qeveria me anë të gëringave, rohm-ëve dhe gëbelsave të saj të vegjël reagon pa paralajmëruar… Megjithatë, për të qënë në krah të intelektualëve paksa të frikësuar, duhet të themi se opozita, për shkak të veprimeve të saj kur ishte në pushtet nuk i ka krijuar mundësitë intelektualëve që të jetojnë si të pavarur…

Kjo grevë shërbeu gjithashtu për të kuptuar se ç’lloj marrëdhënie mban Evropa, më saktë institucionet e saj, me Shqipërinë. Më shumë se kurrë, na duhet të përsërisim atë që kemi thënë në një artikull të mëparshëm të Gjeneralit se Evropës i rreh meraku te stabiliteti dhe jo te standardet. Evropa e ka shumë të qartë se çfarë zgjedhjesh mund të organizojnë partitë politike shqiptare dhe tashmë i kanë akorduar violinat e tyre në një tonalitet: zgjedhjet më të mira se të fundit po sërish me disa probleme (të cilat presupozohen se do të rregullohen në turin e ardhshëm zgjedhor, ose nëpërmjet disa ndryshimeve surrogate të kodeve zgjedhore si ai i 2005, i sponsorizuar nga të panjohurit e famshëm të OSBE-së…). Dhe zgjedhjet e radhës nuk i shpëtuan këtij rregulli. Evropa është në gjendje të kuptojë kasaphanën që fshehin ato kuti, po nuk do kurrsesi të hapen sinqerisht pasi mbi të do të bjerë faji i rëndë i pranimit në gjirin e saj të një vendi me shumë probleme që nuk kërkon t’i ballafaqojë, por t’i fshehë në një petk zhvillimi vegimtar. Dhe Evroa i bën iso kësaj loje të shpifur. Tashmë, kërkesa e opozitës kokëfortë po e ve Evropën para një dileme të madhe: të heshtë prapa preteksteve të stabilitetit dhe justifikimeve shterpë të qeverisë për respektim vendimesh të gjykatave apo të hapë kutitë duke u ballafaquar dhe ajo me refleksin demokratik që duket se e ka harruar jo vetëm në marrëdheniet me Shqipërinë por dhe brenda marrëdhënieve që e lidhin atë me isntitucionet e saj…

                                                                                                                                                                   Stavri

Greva që çorri një tufë me maska

Për Albert P. Nikollën

Në një artikull të botuar më datë 31 tetor në gazetën “Standard” të quajtur “Me eksplozivin e Dritëro Agollit”, autori përpiqet të na mbushë mendjen se së pari Dritëro Agolli është përfaqësuesi letrar i komunizmit edhe sot dhe rrjedhimisht  kur flet ai duket sikur Tirana mbulohet sërish nga një tis i hollë i kuq, së dyti që piramida si simbol i të kaluarës diktatoriale edhe mund të prishet, ndoshta ngase vet autori e ka të vështirë të shkëputet nga ajo mendësi dhe gjen një kokë turku për të shpëtuar veten nga gjynahet që i shkojnë nëpër mend kur kujton atë periudhë, por që në të vërtetë një qëndrim i tillë reflekton më së miri se c’mund të bëjë një intelektual (term gjithpërfshirës për të qënë sadopak i respektuar) si kundërshpërblim për pak njohje nga qeveria në pushtet.

Së pari, pa dashur të mbroj Dritëro Agollin, kam përshtypjen se në kuadrin e detyrimit të pasqyrimit të ngushtë të një realiteti hipokrit të socializmit në Shqipëri, Dritëro Agolli ka treguar disa herë (nuk është nevoja të citojmë vepra) se ai ka dashur dhe nuk i është shmangur dot shmangies nga klishetë e kohës dhe dhënies së një fytyre humane një sistemi që i ngjante një mekanike precizioni ku ndjenjat e njeriut ishin dicka që nëse shfaqeshin rrezikonin automatikisht regjimin. Dhe për këtë, atij i është bërë vërejtje asokohe. Ai gjithashtu ka sulmuar me ironi (në fund të fundit nuk besoj se Albert P. Nikolla do kërkonte që ai të sulmonte me pushkë…) mënyrën e organizimit dhe të promovimit të kuadrove në atë kohë, servilizmin dhe burokracira të tjera të tepruara që regjimi bënte sikur i luftonte. Po këto Albert P. Nikolla bën sikur nuk i di, i injoron. Po për të qënë intelektualisht të sinqertë, ndoshta autori duhet të nxirrte nga arkivat (ndoshta të tijat personale) disa vepra dhe të Ismail Kadaresë, që shkruan për parti dhe për Enver… Po natyrisht, Ismail Kadare nuk është angazhuar politikisht dhe është shumë i njohur për tu sulmuar… Me pak fjalë, autori godet atë që i intereson, duke përjetësuar metodat e vjetra komuniste, ato metoda të cilat ai mundohet me zor ti shigjetojë në shkrimin e tij…

Së dyti, më duket tërësisht e pavlerë të merremi me Piramidën. Jo sepse nuk dua ta mbroj. Do e mbroj dhe e them me bindje, jo sepse jam fëmijë bllokmenësh, madje nuk jam as fëmijë i lajkatarëve të bllokmenëve që sot drejtojnë PD-në dhe japin urdhra që të shkruhen artikuj si ky i Albert P. Nikollës, por sepse është pjesë e identetit dhe historisë sime. Këtë gjë dhe Albert P. Nikolla e kupton po interesat e tij vetjake pasurore e shtyjnë që ta sakrifkojë të mirën publike duke e sulmuar atë dhe duke anatemuar këdo që e mbron si pjesë e ngrehinës intelektuale të komunizmit. Piramida duhet të mbrohet me cdo kusht, sic mbrohet Victoriana në Romë (ndërtesë e fashizmit), sic mbrohet Reichtsag-u në Gjermani ose pallati i Cauceskut ne Rumani, jo sepse mund të ketë tek tuk nostalgjikë të totalitarizmave por sepse ashtu e kërkon vetëdija kombëtare dhe pasuria kulturore botërore, mbrojtjen e të cilëve nuk duhet ta sigurojë vetëm një drejtor i UNESCOS, pra një personazh i huaj por vet ne, duke filluar nga Alber P. Nikolla. Historitë me tempuj demokracish butaforët e qeverive t’i tregojnë si përralla në një jetë tjetër, sepse mua nuk më identifikon ai tempull ku shiten e blihen burra si pa gjë të keq, po më intereson të mbrojë ato pak gjëra që më bëjnë mua krenar të them se vendi im ka histori, në të mirë e në të keq.

Dhe së treti, fajin e kemi vet ne që i bëjmë iso butaforëve të cjerrë të qeverive. Kjo puna e Piramidës është shashka e radhës për të mbuluar aferat korruptive dhe mafioze që po e zënë qeverinë për fyti. Dhe ne, si popull sensibël që jemi por që nuk i shkojmë gjërave deri në fund, i anashkalojmë këto dhe merremi me shashkat si puna e Piramidës. Ajo nuk do të prishet. Është e pamundur. Ndoshta sepse dikush do t’a kthejë në mauzole për veten e vet, ose sepse thjesht nuk ka kohë për të bërë një gjë të tillë. Po një gjë është e sigurt, manipulimi që po na bëhet, me ndihmë e butaforëve qeveritarë është i dukshëm. Dhe më e keqja është se kanë guximin të prekin historinë tonë, qoftë dhe simbolikisht, për të mbrojtur veten e tyre dhe shtetin e tyre të vogël që organizon, mbron dhe promovon një histori të frikshme shkatërrimesh dhe harrimesh…

                                                                                                                                                        Stavri