sans-serif””; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:””Times New Roman””; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:””Times New Roman””; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

Pas suksesit diplomatiko-juridik të gjyqit të Gërdecit

debati i gjerë publik mbi rolin jo shumë te qartë te Ismail Qemalit

sans-serif””; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:””Times New Roman””; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:””Times New Roman””; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

Pas suksesit diplomatiko-juridik të gjyqit të Gërdecit

Politikë antikombëtare

Shkurt 1999, vendet aleate të mbledhura në Rambuje, Francë nënshkruajnë një marrëveshje me qëllim pushimin e luftës në Kosovë dhe largimin e trupave serbe nga territori, marrëveshje e cila pranohet të firmoset nga të gjitha palët, vendet e grupit të kontaktit dhe pala kosovare  por jo nga Jugosllavia e Millosheviçit.  Mosfirmosja nga pala jugosllave ishte prelud i bombardimeve të NATO-s dhe pavarësisë së Kosovës. Ai ishte i vetmi zë jashtë korit të kombit shqiptar së bashku me Adem Demaçin. Në një konferencë për shtyp të partisë së tij, Ai së bashku me Demaçin bënë thirrje që pala kosovare të mos e firmoste marrëveshjen e  Rambujesë, duke marrë përsipër pasoja të paimagjinueshme. Arësyet janë të panjohura! Interesat e Tij koinçidojnë me ato të Jugosllavisë…

Atdhedashuria nuk është ajo e fjalëve të mëdha, e deklaratave patriotike, parullave plot dashuri për kombin, atdhedashuria tregohet në momentet vendimtare historike,  në datat që përcaktojnë fatet e atdheut, duke vepruar në dobi të çështjes edhe me vetëmohim.

Por le të kthehemi pak në kohë.
Në 1962-shin Ai shkoi në Tiranë ku u regjistrua (me emërim nga shteti siç ndodhte në atë kohë) në Fakultetin e Mjekësisë. Pasi mbaroi studimet ai u specializua si kardiolog dhe u mbajt në punë në spitalin e Tiranës. Këtu filloi të interesohej për t’u bërë anëtar partie me ndihmën e Idriz Shehut kryetar i Degës së Tropojës. Në kushtet që ishte ai e kishte disi të vështirë të bëhej anëtar partie dhe për këtë arësye u këshilua të bashkëpunonte me “shtetin”. Shumë shpejt ai tërhiqet në bashkëpunim nga strukturat e sigurimit, pas një takimi në Ministrinë e Brendshme dhe iu caktua nofka “Penicilina”.  Pas këtyre lëvizjeve miratohet kërkesa për ta pranuar në parti…

Në një moment të dytë ai martohet me Lirinë, babai i së cilës kishte studiuar në Jugosllavi gjatë kohës së komunizmit dhe ishte tërhequr në bashkëpunim nga UDB-ja (?!). Për këtë të fundit nuk kemi fakte por sekush mund ta mendojë sipas llogjikës personale. Fakt është që vjehrri i TIJ u martua me një serbe, Milicën, motra e së cilës (pra tezja e Lirisë) ka qenë kolonele e UDB-së dhe mbështetëse e Rankoviçit . Për këtë të fundit mund të gjeni informacione të shumta edhe në internet (wikipedia), edhe mbi genocidin ndaj shqiptarëve të Kosovës. Djali i tezes së Lirisë u bë këshilltar ekonomik i Millosheviçit por kjo ka ndodhur më vonë, gjatë luftërave të shpërbërjes së Jugosllavisë… Por le të mos zgjatemi me këto hollësira mbi familjen e gruas, në fund të fundit mëkatet e prindërve nuk kanë përse t’i paguajnë fëmijët dhe kurrsesi nuk duam të aludojmë që këto fakte (sekrete?) janë të mjaftueshme për të implikuar edhe personat që udhëheqin Shqipërinë sot. Një pyetje ndoshta mbetet pa përgjigje në këtë pikë: shoqëria “Shqiponja”  që operoi gjatë viteve ‘94-’95  dhe e cila theu embargon e luftës në Bosnje duke furnizuar me naftë makinën luftarake të Sllobodanit, nga kush u krijua dhe kujt i hyri në punë?  – ”Ai është vënë shpesh përpara kësaj pyetje dhe përgjigjet se ishte një kompromis pët të ndihmuar vëllezërit kosovarë (?)”.
“Ky atdhetarizëm mashtrues, ky atdhetarizëm karrem, e bën këtë gënjeshtër më të padurueshme, në të vërtetë më fyese për disa nga dëgjuesit, por më të shijshme për disa nga dëgjuesit e tjerë”  – thotë Rexhep Qosja mbi këtë çështje.
Sidoqoftë gazeta me e madhe në Kosovë, Koha Ditore, botoi gjatë viteve 97-98 të plota dokumentat që vërtetonin implikimet e Rexhep dhe Milica Ramës (vjehrri dhe vjehrra e Tij) në UDB, ndërsa në Shqipëri dosjet e ShIK-ut për këta persona zhdukeshin duke mos lënë gjurmë.

Le të kthehemi sërish pas, në 1974-ën Ai caktohet për specializim në Francë dhe ky ka qënë momenti kyç i përpunimit të tij nga UDB-ja. Kundërspiunazhi shqiptar i dërgon një informacion zëvendësdrejtorit të Sigurimit, Sulejman Abazit sipas të cilit në shqipëri vepronin 2 kanale të UDB-së, njëri që kalonte nga Vuçidoli dhe tjetri nga Shkodra… Pas ardhjes në pushtet AI arreston Sulejman Abazin. Por nuk mbaron këtu. Në ’91-’92 në Shqipëri dynden serbë të Kosovës të cilët flisnin mirë gjuhën shqipe dhe që hiqeshin si shqiptarë. Ai ishte kontakti së bashku me Mehmet Elezin…

Në 92-shin me të ardhur në pushtet Ai ka urdhëruar arrestimin e Adem Jasharit heroit të luftës së Kosovës. Pas largimit të Ademit në Kosovë nuk u lejua hyrja e këtij të fundit dhe Hashim Thaçit (asokohe student në Tiranë) në territorin shqiptar. Ishtë i njohur bashkëpunimi me shtetin Shqiptar i grupeve të vogla guerrilase patriotike që vepronin në Kosovë, që në fillim të viteve ’80, grupe të cilat më pas do të bashkoheshin nën komandën e Adem Jasharit për të krijuar UÇ K-në.  Arsyet që e shtynë ATË për të dëbuar Jasharin dhe liderë të tjerë kosovarë nga territori Shqiptar mund të interpretohen si urrejtje e tij për të majtën dhe të majtët. Në fund të fundit edhe Ai vetë kishte një histori të majtë por tani ishte konvertuar. Apo mos vallë arësyet janë të tjera? Mund të ishte edhe veprimtari antikombëtare. Këtë herë duke vepruar drejtpërdrejtë dhe jo vetëm duke mosvepruar siç ndodh rëndom në aktivitete të tilla.

Vrasja dhe zhdukja e një tjetër aktivisti të çështjes kombëtare, Remzi Hoxhës, gjatë qeverisjes së TIJ në territorin shqiptar nga SHIK-u është një tjetër rast që njihet mirë nga i gjithë populli shqiptar, këtej dhe andej kufirit, por që mbeten sërish mister  rrethanat dhe sidomos arsyet…

Marrëveshja e njohur midis Shqipërisë dhe Greqisë për kufirin detar mban firmën e TIJ, Ai dhe vetëm AI i cili është më patrioti në deklarata ka lidhur marrëveshjen më të suksesshme që ka arritur ndonjë herë Greqia fqinje. Jo se nuk na bëhet qejfi për sukseset e fqinjëve por mbetemi tejet të habitur nga insistimi dhe kokëfortësia për ta rifirmosur marrëveshjen edhe pas rrëzimit të saj nga Gjykata Kushtetuese. Nuk mund të mendojmë që është e qëllimshme pasi nuk kuptohet mirë kush është qëllimi në një marrëveshje ku Shqipëria del e humbur?!

Le të kthehemi edhe një herë në qeverinë e tij të parë ’92-’97. Lidhjet me fondamentalistët islamikë dhe largimi nga aleatët perëndimorë i kushtuan shtrenjtë. Gabim që në qeveritë që po pasojnë, jemi të bindur nuk do të përsëritet. Një nga veprimet më të nxituara ka qenë futja e Shqipërisë në Konferencën Islamike dhe financimi i grupeve fondamentaliste. AI dërgoi në 1996-ën një ngarkesë me armë në disa avionë drejt Palestinës.  Ngarkesë e cila u piketua nga Izraeli dhe u ndalua në Çad. Arafati në një udhëtim sekret ka ardhur në Rinas dhe e ka kërcëmuar Atë  se do ta paguajë shtrenjtë këtë humbje. Dimë që Arafati i mori mbrapsht lekët dhe në ’97-ën shqiptarët humbën shumë lekë në firma piramidale…

Por le të vazhdojmë.
Në 2008-ën shqiptarët u njohën me një personazh të ri me emrin Damir Fazlliç dhe me origjinë serbo-boshnjake, mik i ngushtë (i deklaruar nga vetë Ai) i familjes së liderit dhe  biznesmen me shumë interesa në Shqipëri. Nuk duam t’i japim ngjyra nacionaliste ketij shkrimi dhe aq më pak nuanca raciste, por sërish na lind një pyetje: Përse në filmimet që shfaqen në të gjitha televizionet shqiptare (dhe që datojnë 2006), ky personazh misterioz dhe deri diku anonim, qëndron përkrah gjeneralëve të shtetit, Ministrit të Mbrojtjes, Ministrit të Brendshëm, Shefit të Shtabit të Përgjithshëm, Drejtorit të përgjithshëm të Policisë etj. , në një mbledhje të sigurisë kombëtare. Pyetja nuk është përse ndodhet aty një serbo-boshnjak por përse ndodhet aty një askush, kur dihet rëndësia e këtyre mbledhjeve dhe sekreti që i rrethon ato?! Nuk jemi tendenciozë, jemi pa përgjigje edhe sot e kësaj dite.
Thuajse të gjitha akordet midis shtetit Shqipëtar dhe atij Grek për hapjen e shkollave greke në krahina ku nuk ka asnjë minoritar grek, ndërtimi i varrezave të ushtarëve grek në zona ku eshtrat jane të gjyshërve e stërgjyshërve të popullit tonë, e madje është tentuar të përdoren edhe eshtra të miturish duke na i shitur pët ushtarë grek, e pra këto marrëveshje mbajnë ose datë të vitit 1996 ose 2005 e më tej. Thuajse gjithmonë e njëjta firmë entuziaste nga pala Shqiptare. Të mos harrojmë parrullën greke: “Ku ka eshtra ushtarësh grek, aty është Greqi”.

Dhe për të ardhur te nisma e fundit e Atij, tek plani që ende s’është vënë në zbatim sepse më parë kemi zgjedhjet, te regjistrimi i popullsisë duke bërë vetëdeklarimin e fesë dhe sidomos të kombësisë. Pra i lihet dorë e lirë çdokujt, të varfërit, të pashkolluarit, të kërcënuarit, të pavullnetshmit dhe të painformuarit të zgjedhi vetë kombësinë e tij. Iniciativë e admirueshmë kjo e qeverisë tonë. Por sërish nuk kuptojmë përse insiston kaq shumë fqinji ynë jugor Greqia, që të bëhet ky vetëdeklarim i popullsisë? Nuk quhet kjo ndërhyrje në punët e brendshme të Shqipërisë? Përse i intereson kaq shumë? Përse në krizën më të rëndë ekonomike që e ka përfshirë, Greqia vazhdon u paguan dhjetëramijëra pensione “grekëve” të Shqipërisë?
Por mbi të gjitha: përse aty ku janë interesat e shteteve fqinjë që gjithmonë kanë qenë e vazhdojnë të mbeten përfitues në dëm të interesave tona kombëtare, qëndron përherë Ai që lindi në Vuçidol dhe është nderi i kombit? A duhet ende të mendojmë që është politikë e fqinjësisë së mirë, mefshtësi, padituri,  rastësi  politika e Tij, përherë në favor të fqinjit?
A duhet që të rreshtojmë këto fakte dhe shumë e shumë të tjera që i kemi përpara syve çdo ditë, për të kuptuar që kjo është politikë antikombëtare që bëhet hapur, në dritën e djellit, në dëm të kombit?
Kohë të vështira po i afrohen Shqipërisë, si hije të pakapshme, të paluftueshme dhe jemi vetëm, jemi vetëm ne që duhet t’i dalim zot këtij vendi. Koha do të na gjykojë!

General Megafoni

Politikë antikombëtare

Dëshmorët e vrarë për herë të dytë

Sipas vëllimit të dytë të Historisë së Shqipërsë (të na ndiejë Kryeministri, por nuk ishim gjallë atëherë dhe diku duhet të referohemi…), natën e 4 shkurtit, forcat naziste terrorizuan popullsinë tiranase, duke keqtrajtuar dhe çnderuar qytetarët e saj dhe duke vrarë 84 veta në një mënyrë shtazarake, që më shumë sesa vendosi rendin, shpalli vetvetiu fundin e ekzektuesve të tyre: të vrarë në pragun e dyerve, në rrugë e në hendeqe.  Mund të kishim ca hije dyshimi në lidhje me variantin e paraqitur nga historianët që kanë shkruar vëllimin e dytë të Historisë së Shqipërisë nëse nuk do t’i referoheshim gazetës “Bashkimi i Kombit”, organ i qeverisë shqiptare, asokohe bashkëpunëtore e nazizmit e cila në kryerartikullin e vet shkruante: “Gjaku don gjak.  Gjaku është një shërim rrënjësor për të infektuarit.  Gjaku duhet të rrjedhë rrëke nëpër rrugët e Tiranës, nëse kërkojmë me rivendos qetësinë.  Një ditë terrori siguron 10 vjet qetësie”.  Nuk mund të kemi përkufizim më të mirë të një qeverie reaksionare dhe fashiste: përdor shtypjen arbitrare për të ruajtur rendin ekzistues, rend i cili bazohej në një ideologji që u luftua në të katër anët e botës dhe që uzurpoi totalisht sovranitetin e shtetit shqiptar.

Pjesa e cituar e gazetës “Bashkimi i Kombit” është e tillë që nuk lë asnjë diskutim të tipit “është marrë apo jo jashtë kontekstit ky fragment”.  Faktet janë të lidhura aq mirë me teorinë, saqë çdo lloj subjektivizmi (siç na mëson dhe Kryeministri) shmanget shumë kollaj.  Ajo masakër është kryer dhe janë vrarë nga barbaria e pushtuesit 84 shqiptarë, si në shumë rajone të tjera në Evropë, që u bënë pre e verbërisë hakmarrëse naziste.  Do të përmend vetëm rastin e masakrës së qytezës franceze të Oradour-sur-Glane.  Të sulmuara vazhdimisht nga forcat franceze çlirimtare, një divizion SS gjerman vendosi të hakmerrej kundër popullsive civile.  Xhaferr Devat lokalë treguan vendndodhjen e qytezës nga mund të vinin forcat francese çlirimtare, por për një ironi makabre, divizioni gjerman ngatërron rrugë dhe mbërrin në qytezën e Oradour sur Glane.  180 burrat e fshatit u ekzekutuan dhe 350 gra dhe fëmijë vdiqën të mbyllur brenda në kishë nga ushtarët SS, pasi u masakruan me mitralozë dhe u dogjën nga flakëhedhëset gjermane.  Rrënojat e qytezës mund të vizitohen dhe sot, pasi me çlirimin e Francës, u mor vendim që qyteza të rindërtohej më tutje dhe ajo që kishte mbetur nga terrori nazist të ruhej si kujtim për brezat e ardhshëm.

Ishte mëse i nevojshëm një rifreskim i shkurtër i ngjarjes revoltuese të 4 shkurtit 1944 dhe rikujtimi për të gjithë ne se në atë periudhë, gjithë Evropa ka qënë e përfshirë në një luftë të pakompromis për çrrënjosjen e nazizmit.  Kësisoj, qëndresa kundër pushtuesit nazist ka qënë jo vetëm një detyrë patriotike por një mision universal për triumfin e botës së lirë.  Sado rishikim të historisë të bëjmë, këto dy gjëra nuk mund t’i mohojmë dot.  Por edhe sikur të pranojmë logjikën rishikuese të historisë së atyre që e jetojnë atë pasionalisht, siç jetojnë amvisat serinë e Gymyshit, logjikë e cila bazohet te urdhrat e politikës, nuk mund të pranojmë kurrsesi se gjaku i pafajshëm i derdhur nga harbutëria e një ideologjie të shpifur, e ushqyer nga servilizmi i disave të harrohet si pa të keq nga nga shteti sot.  Të mohohet lufta çlirimtare kundër një pushtuesi është hapi i parë drejt negacionizmit.  Të mohohet masakra e popullsive është hapi i fundit, konsumimi i një krimi që nuk ka gjykim në botë që mund ta dënojë.  Sepse të heqësh emrin një rruge, i cili përkujton një kohë të errët të historisë sonë dhe që njëkohësisht na krijon mundësinë të mos harrojmë se “barku që polli ata kriminelë nuk është shterpëzuar ende” (Bertolt Breht), është negacionizëm, jo i një njeriut të vetëm (në këtë rast mund të mendohej se do të ishim në kuadrin e lirisë së shprehjes), por nga ana e vetë shtetit, i cili organizon me vetëdije të plotë seleksionimin e historisë sipas politikës së momentit dhe nuk kryen funksionin e tij të natyrshëm, atë të ruajtjes së historisë nga fantazmat e politikës.

Pëdorimi i Pavarësisë së Kosovës për të kryer këtë krim në mes të Tiranës është shprehje e një akti të mjerë politik.  Me këtë do të thonë se “kush është shqiptar i vërtetë nuk mund të ngrihet kundër vendosjes së emrit të Ibrahim Rugovës një rruge në Tiranë dhe se vetëm komunistët nostalgjikë të Enverit janë kundra”.  Askush nuk është nostalgjik i kohës së Enverit.  Të gjithë jemi për njohjen sa më të mirë të historisë.  Të gjithë duam që Tirana të shprehë larminë e saj edhe nëpërmjet emërtimeve të rrugëve.  Të gjithë duhet të përfaqësohen, të gjitha ata që kanë thënë fjalën e tyre, që kanë vepruar dhe që kanë vdekur që Shqipëria të jetojë e lirë.  Askush nuk ka të drejtë të shkelë mbi kujtimin e të vrarëve, akoma më tepër të pafajshëm.  Një këshill bashkiak, kryetar bashkie ose një qeveri janë shumë pak për të patur të drejtë jetë ose vdekje mbi kujtimin e atyre që kanë vuajtur dhe kanë dhënë jetën për Shqipërinë.

Stavri

 

Dëshmorët e vrarë për herë të dytë

Ja vdekje ja liri!

Është më jetësore të diskutohet përse Django nuk e kishte fituar ndërgjegjen e klasës dhe pse nuk u përpoq të shpëtonte vëllezërit e tij por u mor me hallin e tij personal, sesa të shikohet realiteti i sotëm, të shikohet shqiptari i sotëm që nuk ka fituar asnjë lloj ndërgjegjeje.

Nuk duhet ta fshehim dhe ta pranojmë: vendimi i gjykatës na ka zgjidhur një barrë punë. Na ka rehatuar në mefshtësinë tonë, na ka treguar që duke ndenjur urtë dhe duke bërë disa allishverishe majtas dhe djathtas, duke kritikuar aty ku nuk na preken interesat, të vijojmë me jetën tonë pak a shumë të qetë. Në fakt, dhe me shumë faj nuk duhet të ngarkohemi pasi në fund të fundit, mirëqenia vetjake dhe lufta për ta arritur atë, është një nga lajtmotivet e kapitalizmit. Çështja është që tashmë, duhet të sigurohemi mirë nëse këtë mirëqenie do e kemi apo jo për shumë dhe a do të jemi ne në gjendje që me këtë jetë mospërfshirëse të mos prekim interesin e askujt që mund të na dëmtojë, të na hyjë në hak dhe të mos ketë asnjë ndëshkim për të.

Nuk më duket se deri më sot, ta kemi seriozisht luftën, le ta themi troç, kundër mafies institucionale që drejton këtë vend. Nuk e kemi seriozisht, sepse edhe pse jo të mençur, jemi të zgjuar mjaftueshëm për të tërhequr bythën në kohën kur duhet, kur e kuptojmë se nuk duhet ta kruajmë me filanin ose fistekun. 23 vjet demokraci kanë zhvendosur një hierarki partiake, që edhe pse ishte e padrejtë, ishte e qartë për të gjithë, në një hierarki fisnore, klanore dhe partiake meskine, e cila nëpërmjet padrejtësisë, arrogancës dhe cinizmit na ka bërë të kemi frikë kundër hienave dhe hijeve të tyre, të cilat nuk i njohim, nuk u flasim, por ua dimë shikimin. Kjo hierarki po bëhet shtypëse për atë që do të punojë, e pajetueshme për atë që nuk mund të mbijetojë, sfilitëse dhe gati depresive për të gjithë. Feudalët që kanë udhëhequr këtë vend, Zog, Enver dhe Sali, e kanë kultivuar këtë situatë, por ky i fundit ka kapur majat e cinizmit: fol po deshe se do e ndjesh pas qafe!

Nga kjo situatë ka dy rrugëdalje: ose vazhdojmë kështu dhe pështyjmë mbi idealet demokratike që i kërkuam, ose do e luftojmë. Por kujdes, është mirë që shpirtrat e dobët dhe të fortë, të gjerë dhe të ngushtë, ta dinë mirë: do jetë për jetë a vdekje. Nuk ka rilindje pa sakrifica. Këtë ta ketë të qartë kushdo që matet të marrë pushtetin dhe të ndryshojë këtë vend. Nëse do luftë kundër krimit, padrejtësisë dhe forcës së pushtetit. Hapni librat, futuni në Wikipedia dhe shikoni sa janë vrarë në luftën e fqinjit tonë përtej Adriatikut kundër Mafies. Sa oficerë policie janë vrarë, sa gjykatës janë masakruar, sa të pafajshëm kanë humbur jetën dhe prapë, fitoret e padiskutueshme të shtetit nuk janë ende të konsoliduara.

Këtu, ku mafia ka shtetin e saj, atë shqiptar (perifrazova Savianon, dikush që disa gjëra i di si janë…), lufta kundër krimit të organizuar shtetëror nuk mund të ketë, fatkeqësisht, pamje tjetër. Nëse do të shkulësh të keqen brenda, nuk mund ta bësh pa sakrifica. Kjo duhet të na ngulitet në mendje të gjithëve. Askush nuk është ende në gjendje ta kuptojë një situatë kaq kritike ku jemi. Duhet të jemi të ndërgjegjshëm të gjithë, që nëse duam një demokraci funksionale, mbizotërim të interesave të shoqërisë dhe të individit të lirë, do të ketë luftë dhe lufta do të ketë humbje. Këtë duhet ta dimë mirë dhe të përgatitemi për më të keqen, më të errëtën anë të krimit që ndoshta nuk e kemi parë ende, nëse duam të luftojmë për një Shqipëri siç e kemi ëndërruar. Nëse kjo nuk është e qartë, atëherë asgjë nuk do të ndryshojë, edhe me rotacionin në qershor (gjithmonë nëse do të ketë një të tillë) dhe duhet të përgatitemi për një jetë të frikshme që nuk do e kishim ëndërruar për vete por që do ua trashëgojmë brezave të ardhshëm. Kjo është situata. E kemi në duar. Është vendim i vështirë, por duhet marrë. Nëse jo, kokëfortë siç jemi, edhe koha do ta ketë të vështirë të bëjë punën e vet…

Gjeneral Megafoni

 

Ja vdekje ja liri!

MEDIAkriteti, maja e berishizmit

Të tjerë, kryesisht nga ekranet, japin mend për çdo çështje të mundshme, nga pozita krejtësisht të mistershme për ne të tjerët. Këta edhe paguhen për të na dhënë mend. Disa madje janë ushtarë partiakë dhe këtë, këta, as e fshehin dot  e as dëshirojnë ta fshehin. Nga kjo kategori ka dalë edhe fraksioni i vogël, por i fuqishëm, i atyre që e dredhin me radhë me secilën palë politike. Por të gjithë, pa përjashtim, kanë karakteristikë të përbashkët mosnjohjen e popullit të cilin mendojnë se studiojnë si kavje laboratori. Faktet na kanë zënë rrugën dhe ne nuk mund të bëjmë gjoja sikur nuk i shohim. 23 qershori ishte vetëm i fundit prej tyre.

“Nëse studimi i dytë mbi zogjtë del në një konkluzion diametralisht të kundërt me të parin, natyrshëm na lind dyshimi edhe mbi vërtetësinë e tezës së dytë. Po sikur zogjtë të këndojnë për një arsye tjetër, krejtësisht të ndryshme nga dy të parat? Një arsye e cila i ka shpëtuar të gjitha studimeve, sepse larg çdo intuite njerëzore”

Kështu asnjë opinionist, asnjë politolog, asnjë gazetar dhe asnjë politikan nuk kishte imagjinuar një votë plebishitare në 23 qershor, një shuplakë përcëlluese Berishës dhe njëkohësisht berishizmit. Të gjithë së bashku, kush diletant e kush profesionist e trajtuan çështjen ashtu si çdo herë tjetër më parë: cekët dhe me një dozë të mjaftueshme berishizmi që ka zënë rrënjë thellë brenda secilit prej tyre. Madje kjo formë mediokre e analizimit të votës vazhdon edhe sot pas plebishitit, me llogari e llogaritje aritmetike elementare. Po ti heqësh 1 LSI dhe ti shtosh 1 PDIU a është e barabartë me 1 PD plus 1 LSI? Këtu kemi arritur majat e berishizmit, ngritjen e tij në sistem perfekt. Mediakritet!

Por le të kthehemi sërish te faktet, ato kokëfortat, te 23 qershori i shqiptarëve.
Berisha e nëpërkëmbi këtë popull po aq sa paraardhësit e tij ekselentë, në mos më shumë, dhe këtë e realizoi edhe nëpërmjet mediave. Por jo vetëm kaq. Ai iu la dhuratë për periudhën që do të qëndrojë larg pushtetit, berishizmin. 
Aq shumë e përkuli dhe e poshtëroi këtë popull dhe aq shumë e përpunoi opinionin publik saqë vetë populli kishte filluar të dyshonte mbi virtytin e tij. Kush nuk e ka dëgjuar të paktën një herë shprehjen: “jemi popull i poshtër”? Askush nuk u mundua të ndryshonte mendim, madje nga lartësia e mençurisë së tyre dhe të veshur me pushtet propagandistik, na shtynë të gjithëve të mendonim se, po, jemi të poshtër ”të gjithë përveç meje”. Por nëse të gjithë mendojnë që “të gjithë janë të poshtër përveç meje” atëherë ose të gjithë janë të poshtër ose të gjithë janë “përveç”.


Kështu 23-shi i qershorit, plot 23 vjet pas ndryshimeve që nuk sollën asnjë ndryshim, na tregoi që nuk ka popull të poshtër dhe popull të virtytshëm. Ka popull dhe pikë.

Në tokën e shqiponjave
aty ku pështyn mbin një lule. Ky ishte mesazhi që i dhamë Berishës.


“Si përfundim na vjen mirë të pranojmë që askush nuk e di përse zogjtë këndojnë, as shkencëtarët e as filozofët, sepse ata nuk janë zogj. Ata i përkasin një specieje tjetër “.

Onufri

 

MEDIAkriteti, maja e berishizmit